Ва пеш то амир , разии аллоҳи анҳу , ҳаракат кард аз работи крўон Муътамидӣ барисед аз он кўтўоли бӯи алӣ ва ду чатри сиёҳу аломати сиёҳу найзаҳои хиради ҳама дар ғилофи дебоӣ сиёҳ биоварад бо маҳди пелу маҳди астару олати дигар , ки ин ҳама бишуда буд , ва бисёр ҷомаи нобурӣдау ҳавоиҷ ва ҳар чизе аз ҷиҳати хеши фиристода . Ва бзрўрти бмўқъ хуб афтод ин хизмат ки кард . Ва волидаи амиру ҳураи хтлӣу дигари ъмоту хоҳарону холаи гон ҳамчунин муътамадон фиристода буданд бо бисёр чиз . Ва авлиёу ҳашаму аснофи лашкарро низ касони эшон ҳар чизеи бФрстоднд , ки сахт бенаво буданд .
و پیش تا امیر، رضی اللّه عنه، حرکت کرد از رباط کروان معتمدی برسید از آن کوتوال بو علی و دو چتر سیاه و علامت سیاه و نیزههای خرد همه در غلاف دیبای سیاه بیاورد با مهد پیل و مهد استر و آلت دیگر، که این همه بشده بود، و بسیار جامه نابریده و حوائج و هر چیزی از جهت خویش فرستاده. و بضرورت بموقع خوب افتاد این خدمت که کرد . و والده امیر و حرّه ختّلی و دیگر عمّات و خواهران و خالهگان همچنین معتمدان فرستاده بودند با بسیار چیز. و اولیا و حشم و اصناف لشکر را نیز کسان ایشان هر چیزی بفرستادند، که سخت بینوا بودند.
Ва мардуми ғазнӣни бхдмт истиқбол меомаданду амир , разии аллоҳи анҳу , чун хаҷалӣ ки бҳичи рӯзгор омадани подшоҳону лашкари бғзнини барин ҷумлаи набӯда буд , иФъли аллоҳ - мо ишоءу иҳкми мо ирид . Ва амир дар ғазнӣн омад рӯзи шанбеи ҳафтуми шаволу бкўшк нузул кард .
و مردم غزنین بخدمت استقبال میآمدند و امیر، رضی اللّه عنه، چون خجلی که بهیچ روزگار آمدن پادشاهان و لشکر بغزنین برین جمله نبوده بود، یَفْعَلُ اللَّهُ- ما یَشاءُ و یَحْکُمُ ما یُرِیدُ . و امیر در غزنین آمد روز شنبه هفتم شوّال و بکوشک نزول کرد.
Ва дили вай хуш мекарданд ки аҳволи ҷаҳон яксон нест ва то сар биҷойаст , халалҳоро дарёфт бошад . Аммо чунон набӯд ки вай надонист ки чаҳ афтодааст , ки дар роҳи ғӯр ки меомад , як рӯзи ин подшоҳ меронаду қавм бо вай чун бӯи алҳсни абди алҷлилу солори ғозёни абди аллоҳи қротгин ва дигарон ,у бӯи алҳсн ва ин солори сухани нигорин дрпиўстнд ва мегуфтанд ки « ин чунин ҳоле бирафту нодарраи биФтод на аз ҷаллодти хасмон балки аз қзоءи омада ва ҳолҳои дигар ки пӯшида нест . Ва чун худованд дар змон саломат бидор малик расед , корҳо аз лавнӣ дигарбитавон сохт , ки инак абди аллоҳ қротгин мегуяд ки агар худованд фармоед , вай бҳндўстон равад ва даҳ ҳазор пиёдаи гузидаи орад ки ҷаҳониро басанда бошаду савор бисёр ораду сохтаи азинҷои қасд хасмон карда ояд ки сомони ҷанги эшон шинохта омад то ин халал зоил гардад . » ва азин гӯна сухан мегуфтанд ҳам бӯи алҳсн ва ҳам абди аллоҳ . Амир рӯй бхўоҷаҳи абд алрзоқ кард ва гуфт « ин чаҳ ҳавасаст ки эшон мигўинд ? ! бмрўи гирифтем ва ҳам бмрў аз даст бирафт . »у сухани подшоҳони сабк ва хирад набошад хосса аз ин чунин подшоҳ ки ягонаи рӯзгор буд . Ва ваии бад-ӣни сухани Марви он хост ки « падари мо амири мозии малики хуросон бмрў ёфт ки сомониёнро бузад ,у хуросони ӣнҷо аз даст мо бишуд . » ва ин қиссаи ҳам чунин нодир афтод , ва мо аъҷби аҳволи алднё , ки амири мозии омада буд то корро бар ваии бунаад ва бозгардад ва аз мо тоъати амири хуросон яке бошад аз сипоҳи солорони вай ки хуросон ӯро бошад , ва ӯро аз эзад , ъзи зикра , чунон хост ва воҷиб дошт ва аз қиссаи нбштн ҳар касе надонад ки ин аҳвол чун буд то хонандагонро фоида бҳосл ояд ки аҳволи таърихи гузаштаи аҳли ҳақоиқро маълум бошад . Ва ман ночор дар таснифи кор хеш мекунам ,у аллоҳи аълами болсўоб .
و دل وی خوش میکردند که احوال جهان یکسان نیست و تا سر بجای است، خللها را دریافت باشد. امّا چنان نبود که وی ندانست که چه افتاده است، که در راه غور که میآمد، یک روز این پادشاه میراند و قوم با وی چون بو الحسن عبد الجلیل و سالار غازیان عبد اللّه قراتگین و دیگران، و بو الحسن و این سالار سخن نگارین درپیوستند و میگفتند که «این چنین حالی برفت و نادره بیفتاد نه از جلادت خصمان بلکه از قضاء آمده و حالهای دیگر که پوشیده نیست. و چون خداوند در ضمان سلامت بدار ملک رسید، کارها از لونی دیگر بتوان ساخت، که اینک عبد اللّه قراتگین میگوید که اگر خداوند فرماید، وی بهندوستان رود و ده هزار پیاده گزیده آرد که جهانی را بسنده باشد و سوار بسیار آرد و ساخته ازینجا قصد خصمان کرده آید که سامان جنگ ایشان شناخته آمد تا این خلل زایل گردد.» و ازین گونه سخن میگفتند هم بو الحسن و هم عبد اللّه. امیر روی بخواجه عبد الرّزّاق کرد و گفت «این چه هوس است که ایشان میگویند؟! بمرو گرفتیم و هم بمرو از دست برفت.» و سخن پادشاهان سبک و خرد نباشد خاصّه از این چنین پادشاه که یگانه روزگار بود. و وی بدین سخن مرو آن خواست که «پدر ما امیر ماضی ملک خراسان بمرو یافت که سامانیان را بزد، و خراسان اینجا از دست ما بشد .» و این قصّه هم چنین نادر افتاد، و ما اعجب احوال الدّنیا، که امیر ماضی آمده بود تا کار را بر وی بنهد و بازگردد و از ما طاعت امیر خراسان یکی باشد از سپاه سالاران وی که خراسان او را باشد، و او را از ایزد، عزّ ذکره، چنان خواست و واجب داشت و از قصّه نبشتن هر کسی نداند که این احوال چون بود تا خوانندگان را فایده بحاصل آید که احوال تاریخ گذشته اهل حقایق را معلوم باشد. و من ناچار در تصنیف کار خویش میکنم، و اللّه اعلم بالصّواب .