Дар рӯзи шанбеи ҳафтуми зии алқъдаҳи млтФаҳ ӣӣ расед аз бӯи алмзФри ҷмҳӣ соҳиб бурид ншобўр , набишта буд ки бандаи ин аз мутавории ҷои набшат , ба бисёр ҳиялати ин қосидро тавонист фиристод ,у боз май намояд ки пас аз расӣдани хабар ки ҳоҷиби сбоширо он ҳол афтод ,у бдўоздаҳи рӯз , иброҳӣми иноли бикрон ншобўр расед бо мардии дивист ва пайғом дод бзбони расӯлӣ ки « ваии муқаддамаи туғрулу Довӯду ибғўст , агар ҷанг хоҳед кард то бозгардад ва огоҳ кунад , ва агар нахоҳед кард то дар шаҳр ояд ва хутба бигардонад , ки лашкарии бузург бар асар вайаст . » расӯлро фурӯд овараданду ҳзоҳз дар шаҳр афтоду ҳамаи аъёни бахонаи қозӣ соид омаданд ва гуфтанд : эмому мақдами мо туе , дарин пайғом чаҳ гӯйӣ ки расидааст ? гуфт : шумо чаҳ дидаед ва чаҳ ният доред ? гуфтанд : « ҳоли ин шаҳр бар ту пӯшида нест ки ҳсонтӣ надорад ва чун регаст дар дида ,у мардумони он аҳли силаҳ на . Ва лашкар бидон бузургиро ки бо ҳоҷиби сбошӣ буд бзднд , мо чаҳ хатар дорем ?
در روز شنبه هفتم ذی القعده ملطّفهیی رسید از بو المظفّر جمحی صاحب برید نشابور، نبشته بود که بنده این از متواری جای نبشت، به بسیار حیلت این قاصد را توانست فرستاد، و باز مینماید که پس از رسیدن خبر که حاجب سباشی را آن حال افتاد، و بدوازده روز، ابراهیم ینال بکران نشابور رسید با مردی دویست و پیغام داد بزبان رسولی که «وی مقّدمه طغرل و داود و یبغوست، اگر جنگ خواهید کرد تا بازگردد و آگاه کند، و اگر نخواهید کرد تا در شهر آید و خطبه بگرداند، که لشکری بزرگ بر اثر وی است.» رسول را فرود آوردند و هزاهز در شهر افتاد و همه اعیان بخانه قاضی صاعد آمدند و گفتند: امام و مقّدم ما تویی، درین پیغام چه گویی که رسیده است؟ گفت: شما چه دیدهاید و چه نیّت دارید؟ گفتند: «حال این شهر بر تو پوشیده نیست که حصانتی ندارد و چون ریگ است در دیده، و مردمان آن اهل سلاح نه. و لشکر بدان بزرگی را که با حاجب سباشی بود بزدند، ما چه خطر داریم؟
Сухани мо инаст . » қозӣ соид гуфт : « некӯ андешӣдаед , раиятро нарасад даст бо лашкарии баровардан . Ва шуморо худовандӣаст муҳташам чун амири масъӯд , агар ин вилоят ӯро бакораст , ночор бияёд ё кас фиристад ва забт кунад . Имрӯзи оташӣ бузургаст ки боло гирифтаасту гуруҳеи дасти бхўну ғорати шаста , омадаанд , ҷузи тоъат рӯй нест . » муваффақи эмоми соҳиби ҳадисону ҳама аъён гуфтанд : савоби ҷуз ин нест , ки агар ҷуз ин карда ояд , ин шаҳр ғорат шавад хайри хайр ,у султон аз мо давру узри ин ҳоли бози тавон хост ва қабул кунад . Қозӣ гуфт : « бидон вақт ки аз Бухорои лашкарҳои аилг бо сбошӣ тагин биёмаду мардумони Балх бо эшон ҷанг карданд то ваии куштан ва ғорат карду мардумони ншобўр ҳамин карданд ки имрӯз мекарда ояд , чун амири Маҳмӯд , раҳмаи аллоҳи алайҳ , аз миллатон бғзнин омаду муддатии ббўд ва корҳо бсохт ва рӯй бхросон оварад , чун бблх расед , бозори ошиқонро ки бФрмон ӯ бароварда буданд сӯхта дид , бо Балхён итоб кард ва гуфт : « мардумони раиятро бо ҷанг кардан чаҳ кор бошад ? лои ҷурми шаҳратон вайрон шуду мстғлии бад-ӣни бузургӣ аз он ман бсухтанд . Товони ин аз шумо хоста ояд .
سخن ما این است.» قاضی صاعد گفت: «نیکو اندیشیدهاید، رعیّت را نرسد دست با لشکری برآوردن . و شما را خداوندی است محتشم چون امیر مسعود، اگر این ولایت او را بکار است، ناچار بیاید یا کس فرستد و ضبط کند. امروز آتشی بزرگ است که بالا گرفته است و گروهی دست بخون و غارت شسته، آمدهاند، جز طاعت روی نیست .» موفّق امام صاحب حدیثان و همه اعیان گفتند: صواب جز این نیست، که اگر جز این کرده آید، این شهر غارت شود خیر خیر، و سلطان از ما دور و عذر این حال باز توان خواست و قبول کند. قاضی گفت: «بدان وقت که از بخارا لشکرهای ایلگ با سباشی تگین بیامد و مردمان بلخ با ایشان جنگ کردند تا وی کشتن و غارت کرد و مردمان نشابور همین کردند که امروز میکرده آید، چون امیر محمود، رحمة اللّه علیه، از ملتان بغزنین آمد و مدّتی ببود و کارها بساخت و روی بخراسان آورد، چون ببلخ رسید، بازار عاشقان را که بفرمان او برآورده بودند سوخته دید، با بلخیان عتاب کرد و گفت: «مردمان رعیّت را با جنگ کردن چه کار باشد؟ لا جرم شهرتان ویران شد و مستغلّی بدین بزرگی از آن من بسوختند. تاوان این از شما خواسته آید.
Мо он даргузаштем , нигаред то пас азин чунин накунед , ки ҳар подшоҳӣ ки қавӣ тар бошад ва аз шумо хароҷ хоҳад ва шуморо нигоҳ дорад хароҷ бибояд дод ва худро нигоҳ дошт . Ва чаро бамурдмон ншобўр ва шаҳрҳои дигар нигоҳ накардед ки бтоъти пеши рафтанду савоби он буд ки эшон карданд то ғоратӣ науфтод ? ва чаро бшҳрҳои дигар нигоҳ накардед ки хароҷӣ аз эшон беш нахостанд ки онро маҳсӯб карда ояд ? » гуфтанд : тавба кардем ва беш чунин хато накунем . Имрӯзи масаъла ҳамонаст ки он рӯз буд . Ҳамагон гуфтанд : ки ҳамчунинаст .
ما آن درگذشتیم، نگرید تا پس ازین چنین نکنید، که هر پادشاهی که قویتر باشد و از شما خراج خواهد و شما را نگاه دارد خراج بباید داد و خود را نگاه داشت. و چرا بمردمان نشابور و شهرهای دیگر نگاه نکردید که بطاعت پیش رفتند و صواب آن بود که ایشان کردند تا غارتی نیفتاد؟ و چرا بشهرهای دیگر نگاه نکردید که خراجی از ایشان بیش نخواستند که آن را محسوب کرده آید؟» گفتند: توبه کردیم و بیش چنین خطا نکنیم. امروز مسئله همان است که آن روز بود. همگان گفتند: که همچنین است.
Пас расӯли иброҳӣмро бхўонднд ва ҷавоб доданд ки мо раиятем ва худовандӣ дорем ,у раият ҷанг накунад . Амиронро бибояд омад ки шаҳри пеш эшонаст . Ва агар султонро вилоят бакораст , баталаб ояд ё касеро фиристад . Аммо бибояд донист ки мардумон аз шумо тарсида шудаанд бидонча рафтааст то ин ғояти биҷойҳои дигар аз ғорат ва мислаиу куштану гардан задан , бояд ки одатӣ дигар гиред ки беруни ин ҷаҳони ҷаҳон дигараст . Ва ншобўр чун шумо бисёр дидаасту мардуми ин бқътро силаҳи дуоӣ саҳаргоҳонаст . Ва агар султони мо давраст , худоӣ , ъзу ҷл ,у бандаи ваии малики аламут наздикаст .
پس رسول ابراهیم را بخواندند و جواب دادند که ما رعیّتیم و خداوندی داریم، و رعیّت جنگ نکند. امیران را بباید آمد که شهر پیش ایشان است. و اگر سلطان را ولایت بکار است، بطلب آید یا کسی را فرستد. امّا بباید دانست که مردمان از شما ترسیده شدهاند بدانچه رفته است تا این غایت بجایهای دیگر از غارت و مثله و کشتن و گردن زدن، باید که عادتی دیگر گیرید که بیرون این جهان جهان دیگر است. و نشابور چون شما بسیار دیده است و مردم این بقعت را سلاح دعای سحرگاهان است. و اگر سلطان ما دور است، خدای، عزّ و جلّ، و بنده وی ملک الموت نزدیک است.
« расӯли бозгашт , ва чун иброҳӣми инол бар ҷавоби воқифи гашт , аз онҷо ки буд бики фарсангӣ шаҳр омаду расӯлро бозФрстод ва пайғом дод ки сахти некӯ дидаеду сухан хирадмандон гуфта , ва дар соъати нбштми бтғрлу ҳоли бознамудам , ки меҳтар мо ӯст , то Довӯду ибғўро бсрхсу Марв мураттаб кунаду дигари аъёнро ки бисёранд [ ба ] ҷойҳои дигару туғрул ки подшоҳӣ одиласт бо хоссагони худ ӣнҷо ояд . Ва дили қавӣ бояд дошт ки ончӣ [ то ] акнӯн мерафт аз ғорат ва берасмӣ аз хурдаи мардуми бзрўрт буд , ки эшон ҷанг мекарданд ,у имрӯзи ҳол дигарасту вилояти моро гашт , касро Зуҳра набошад ки биҷунбад . Ман фардо бшҳр хоҳам омаду ббоғи хрмк нузул кард , то дониста ояд .
«رسول بازگشت، و چون ابراهیم ینال بر جواب واقف گشت، از آنجا که بود بیک فرسنگی شهر آمد و رسول را بازفرستاد و پیغام داد که سخت نیکو دیدهاید و سخن خردمندان گفته، و در ساعت نبشتم بطغرل و حال بازنمودم، که مهتر ما اوست، تا داود و یبغو را بسرخس و مرو مرتّب کند و دیگر اعیان را که بسیارند [به] جایهای دیگر و طغرل که پادشاهی عادل است با خاصّگان خود اینجا آید. و دل قوی باید داشت که آنچه [تا] اکنون میرفت از غارت و بیرسمی از خرده مردم بضرورت بود، که ایشان جنگ میکردند، و امروز حال دیگر است و ولایت ما را گشت، کس را زهره نباشد که بجنبد . من فردا بشهر خواهم آمد و بباغ خرّمک نزول کرد، تا دانسته آید.
[ вуруди иброҳӣми инолу туғрули бншобўр ]
[ورود ابراهیم ینال و طغرل بنشابور]
« аъёни ншобўр чун ин суханон башнаваданд , бёромиднду мунодии ббозорҳои баромад ва ҳол бозгуфтанд то мардуми омма таскин ёфтанду боғи хрмкро ҷома афганданд ва назул сохтанду истиқболро бсиҷиднду солори бўзгони бӯи алқосми мардӣ аз кФоаҳу дҳоаҳ - алрҷол задау кӯфтаи сӯрии кори тркмононро ҷон бар миёни баст ,у муваффақи эмоми соҳиби ҳадисону дигари аъёни шаҳр ҷамъ шуданду бостқболи иброҳӣм инол омаданд магари қозии соиду Сайиди зайди нақиб улувваён ки нарафтанд . Ва бар ним фарсанг аз шаҳри иброҳӣм пайдо омад бо савории дивист ва се сад ва як аломату ҷнибтии дуу таҷаммулии даридау фусурда . Чун қавми бадви расиданд , асби бдошт , бурноеи сахти некӯ рӯйу сухан некӯ гуфту ҳамагонро дил гарм кард ва баранду халқ бе андозаи бнзораҳ рафта буданду перони куҳантар дуздидаи мигристнд ки ҷузи Маҳмӯдёну масъӯдёнро надида буданд , ва бар он таҷаммул ва кавкаба механдиданд . Ва иброҳӣми ббоғи хрмк фурӯд омад ва бисёр хӯрданӣ ва назул ки сохта буданд наздики ваии бурданд . Ва ҳар рӯзи бслом вай мерафтанд ,у рӯзи одинаи иброҳӣми бмсҷд ҷомеъ омаду сохтатар буду солори бўзгони мардии се чаҳор ҳазор оварда буд бо силаҳ , ки кор ӯ бо вай мерафт , ва макотибат дошта бӯдааст бо ин қавм , чунонкии ҳамаи дӯсти гашт , аз ситезаи сӯрӣ ки хуросони бҳқиқти басар сӯрӣ шуд . Ва бо асмъили собӯнии хатиб бисёр кӯшида буданд ки дуздида хутба кунад . Ва чун хутбаи баноми туғрули бкрднд , ғарив [ ӣ ] сахти ҳавл аз халқи баромаду бими фитна буд то таскин карданд . Ва намози бгзорднд ва бозгаштанд .
«اعیان نشابور چون این سخنان بشنودند، بیارامیدند و منادی ببازارها برآمد و حال بازگفتند تا مردم عامّه تسکین یافتند و باغ خرّمک را جامه افگندند و نزل ساختند و استقبال را بسیجیدند و سالار بوزگان بو القاسم مردی از کفاة و دهاة- الرّجال زده و کوفته سوری کار ترکمانان را جان بر میان بست، و موفّق امام صاحب حدیثان و دیگر اعیان شهر جمع شدند و باستقبال ابراهیم ینال آمدند مگر قاضی صاعد و سیّد زید نقیب علویان که نرفتند. و بر نیم فرسنگ از شهر ابراهیم پیدا آمد با سواری دویست و سه صد و یک علامت و جنیبتی دو و تجمّلی دریده و فسرده . چون قوم بدو رسیدند، اسب بداشت، برنایی سخت نیکو روی و سخن نیکو گفت و همگان را دل گرم کرد و براند و خلق بیاندازه بنظاره رفته بودند و پیران کهنتر دزدیده میگریستند که جز محمودیان و مسعودیان را ندیده بودند، و بر آن تجمّل و کوکبه میخندیدند. و ابراهیم بباغ خرّمک فرود آمد و بسیار خوردنی و نزل که ساخته بودند نزدیک وی بردند. و هر روز بسلام وی میرفتند، و روز آدینه ابراهیم بمسجد جامع آمد و ساختهتر بود و سالار بوزگان مردی سه چهار هزار آورده بود با سلاح، که کار او با وی میرفت، و مکاتبت داشته بوده است با این قوم، چنانکه همه دوست گشت، از ستیزه سوری که خراسان بحقیقت بسر سوری شد. و با اسمعیل صابونی خطیب بسیار کوشیده بودند که دزدیده خطبه کند. و چون خطبه بنام طغرل بکردند، غریو [ی] سخت هول از خلق برآمد و بیم فتنه بود تا تسکین کردند. و نماز بگزاردند و بازگشتند.
« ва пас аз он бҳФти рӯзи саворони расиданду номаҳои туғрул доштанд солори бўзгону муваффақро , ва бо иброҳӣми иноли набишта буд ки аъёни шаҳр он карданд ки аз хиради эшон сзид , лои ҷурми бибинанд ки бростои эшону ҳамаи раоё чаҳ карда ояд аз некуӣ . Ва бародари Довӯд ва ъам ибғўро бо ҳамаи мақдамони шаҳр номзад кардем бо лашкарҳо , ва бар муқаддамаи мо бо хоссагони хеш инак омадем то мардуми он навоҳиро чунин ки тоъат намуданд ва худро нигоҳ доштанд , ранҷӣ нарасад . » мардумони бад-ӣни номаҳо ором гирифтанд . Ва ббоғи шодёхи ҳснкии ҷомаҳо биФгнднд .
«و پس از آن بهفت روز سواران رسیدند و نامههای طغرل داشتند سالار بوزگان و موفّق را، و با ابراهیم ینال نبشته بود که اعیان شهر آن کردند که از خرد ایشان سزید، لا جرم ببینند که براستای ایشان و همه رعایا چه کرده آید از نیکویی. و برادر داود و عمّ یبغو را با همه مقدّمان شهر نامزد کردیم با لشکرها، و بر مقدّمه ما با خاصّگان خویش اینک آمدیم تا مردم آن نواحی را چنین که طاعت نمودند و خود را نگاه داشتند، رنجی نرسد.» مردمان بدین نامهها آرام گرفتند. و بباغ شادیاخ حسنکی جامهها بیفگندند.
« ва пас аз он басаи рӯзи туғрул бшҳр раседу ҳамаи аъёни бостқбол рафта буданд магари қозии соид . Ва бо савории се ҳазор буд бештари зираи пӯш ва ӯ камоне буза карда дошт дар бозу афганда ва се чӯбаи тир дар миён задау силаҳ тамом бардошта ,у қабои млҳму ъсобаҳтузӣу музей нмдин дошту ббоғи шодёх фурӯд омад ,у лашкари чндонкаҳ онҷо гунҷиданд фурӯд омаданд ва дигарон гирд бар гирди боғ . Ва бисёр хӯрданӣ ва назул сохта буданд , онҷои бурданду ҳамаи лашкарро алаф доданд . Ва дар роҳ ки меомад сухани ҳама бо муваффақу солор бўзгон мегуфт . Ва корҳо ҳамаи солори брмигзорд . Ва дигари рӯзи қозии соид , пас аз онкӣ дар шаб бисёр бо ӯ бигуфта буданд , наздик туғрул рафт бслом бо фарзандону нбсгону шогирдону кавкаба ӣӣ бузург ;у нақиб улувваён низ бо ҷумла содот биёмаданд . Ва надошт нурии боргоҳ .
«و پس از آن بسه روز طغرل بشهر رسید و همه اعیان باستقبال رفته بودند مگر قاضی صاعد. و با سواری سه هزار بود بیشتر زرهپوش و او کمانی بزه کرده داشت در بازو افگنده و سه چوبه تیر در میان زده و سلاح تمام برداشته، و قبای ملحم و عصابه توزی و موزه نمدین داشت و بباغ شادیاخ فرود آمد، و لشکر چندانکه آنجا گنجیدند فرود آمدند و دیگران گرد بر گرد باغ. و بسیار خوردنی و نزل ساخته بودند، آنجا بردند و همه لشکر را علف دادند. و در راه که میآمد سخن همه با موفّق و سالار بوزگان میگفت. و کارها همه سالار برمیگزارد. و دیگر روز قاضی صاعد، پس از آنکه در شب بسیار با او بگفته بودند، نزدیک طغرل رفت بسلام با فرزندان و نبسگان و شاگردان و کوکبهیی بزرگ؛ و نقیب علویان نیز با جمله سادات بیامدند. و نداشت نوری بارگاه .
Ва муштии авбоши дарҳам шуда буданду тартибӣ на , ва ҳар кас ки мехост астохӣ мекард ва бо туғрул сухан мегуфт . Ва вай бар тахти худованд султон нишаста буд дар пешгоҳи сафа , қозии соидро бар пой хосту бзири тахт болшӣ ниҳоданд ва бинишаст . Қозӣ гуфт : зиндагонии худованди дарози бод , ин тахти султон масъӯдаст ки бар он нишастае , ва дар ғайби чунин чизҳост ва натавон донист ки дигар чаҳ бошад . Ҳушёр бош ва аз эзад , ъзи зикра , битарс ва дод даҳу сухани ситами расидагон ва дармондагон бишинав ва яла макун ки ин лашкар ситам кунанд , ки бедодӣ шавам бошад . Ва ман ҳақи турои бад-ӣн омадани бгзордм ва низ ниёем ки бълми хондани машғӯлам ва аз он бҳичи кори дигари напардозам . Ва агар бо хиради руҷӯъ хоҳӣ кард , ин панд ки додам кифоят бошад . Туғрул гуфт : ранҷ қозӣ нахоҳам бомдн беш азин , ки ончӣ бояд ба пайғом гуфта меояд . Ва пазируфтам ки бидонча гуфтӣ кор кунам . Ва мо мардумони нав ва ғарибем , расмҳои тозикон ндонем , қозӣ ба пайғоми насиҳатҳо аз ман бознгирд . Гуфт :
و مشتی اوباش درهم شده بودند و ترتیبی نه، و هر کس که میخواست استاخی میکرد و با طغرل سخن میگفت. و وی بر تخت خداوند سلطان نشسته بود در پیشگاه صفّه، قاضی صاعد را بر پای خاست و بزیر تخت بالشی نهادند و بنشست . قاضی گفت: زندگانی خداوند دراز باد، این تخت سلطان مسعود است که بر آن نشستهای، و در غیب چنین چیزهاست و نتوان دانست که دیگر چه باشد. هشیار باش و از ایزد، عزّ ذکره، بترس و داد ده و سخن ستم رسیدگان و درماندگان بشنو و یله مکن که این لشکر ستم کنند، که بیدادی شوم باشد. و من حقّ ترا بدین آمدن بگزاردم و نیز نیایم که بعلم خواندن مشغولم و از آن بهیچ کار دیگر نپردازم. و اگر با خرد رجوع خواهی کرد، این پند که دادم کفایت باشد. طغرل گفت: رنج قاضی نخواهم بآمدن بیش ازین، که آنچه باید به پیغام گفته میآید. و پذیرفتم که بدانچه گفتی کار کنم. و ما مردمان نو و غریبیم، رسمهای تازیکان ندانیم، قاضی به پیغام نصیحتها از من بازنگیرد. گفت:
« чунин кунам »у бозгашту аъён ки бо вай омада буданд ҷумла бозгаштанд . Ва дигари рӯзи солори бўзгонро вилоят доду халъати пӯшед : ҷбаҳу дроъаҳ ки худ рост карда буду астоми зари туркии вор ,у бахона боз рафту кор пеш гирифт . Ва дар дроъаҳи сиёҳи пӯшии диданди сахти ҳавл ки ин туғрулро амир ӯ мекунад . Ва бандаи бнздики Сайиди зайди нақиб улувваён мебошад , ва ӯ сахти дӯстдор ва ягонааст . Ва пас азин қосидони банда равон гирданд ,у бқўти ин алавии бандаи ин хизмат басар тавонад барад . »
«چنین کنم» و بازگشت و اعیان که با وی آمده بودند جمله بازگشتند. و دیگر روز سالار بوزگان را ولایت داد و خلعت پوشید: جبّه و درّاعه که خود راست کرده بود و استام زر ترکیوار، و بخانه باز رفت و کار پیش گرفت. و در درّاعه سیاه پوشی دیدند سخت هول که این طغرل را امیر او میکند . و بنده بنزدیک سیّد زید نقیب علویان میباشد، و او سخت دوستدار و یگانه است. و پس ازین قاصدان بنده روان گردند، و بقوّت این علوی بنده این خدمت بسر تواند برد.»
Амири барин млтФаҳи воқифи гашту нек аз ҷой бишуд , ва дар ҳол чизе нагуфт , дигари рӯзи устодамро дар хилват гуфт : май бинии кори ин тркмонон куҷо расед ? ҷавоб дод ки зиндагонии худованди дарози бод , то ҷаҳон бӯдааст , чунин мебӯдааст ,у ҳақ ҳамеша ҳақ бошаду ботили ботил . Ва бҳркти рикоби олӣ умедаст ки ҳамаи муродҳо бҳосл шавад . Гуфт : ҷавоби млтФаҳи ҷмҳӣ бибояд набшати сахти бадали гармӣу аҳмоди тамом ,у млтФаҳ ӣӣ сӯии нақиб улувваён то аз кори бӯи алмзФри ҷмҳии нек андеша дорад то даст касе бадв нарасад . Ва сӯии қозии соиду дигари аъёни магари муваффақи млтФаҳҳо бояд набшат ва мусарраҳ бигуфт ки « инак мо ҳаракат мекунем бо панҷоҳ ҳазор савору пиёда ва сесад пел ,у бҳичи ҳол бғзнин бознагардем то онгоҳ ки хуросон софӣ карда ояд » то шодмона шаванду дили бтмомӣ бар он қавм наниҳанд . Гуфт : чунин кунам . Биёмаду ҷой холӣ кард ва бинишаст ва насахт кард номаҳоро ва ман млтФаҳҳои хиради нбштму амир тўқиъ кард ,у қосидро слтии сахт тамом доданд ва бирафт .
امیر برین ملطّفه واقف گشت و نیک از جای بشد، و در حال چیزی نگفت، دیگر روز استادم را در خلوت گفت: میبینی کار این ترکمانان کجا رسید؟ جواب داد که زندگانی خداوند دراز باد، تا جهان بوده است، چنین میبوده است، و حق همیشه حق باشد و باطل باطل . و بحرکت رکاب عالی امید است که همه مرادها بحاصل شود . گفت: جواب ملطّفه جمحی بباید نبشت سخت بدل گرمی و احماد تمام، و ملطّفهیی سوی نقیب علویان تا از کار بو المظفّر جمحی نیک اندیشه دارد تا دست کسی بدو نرسد. و سوی قاضی صاعد و دیگر اعیان مگر موفّق ملطّفهها باید نبشت و مصّرح بگفت که «اینک ما حرکت میکنیم با پنجاه هزار سوار و پیاده و سیصد پیل، و بهیچ حال بغزنین بازنگردیم تا آنگاه که خراسان صافی کرده آید» تا شادمانه شوند و دل بتمامی بر آن قوم ننهند . گفت: چنین کنم. بیامد و جای خالی کرد و بنشست و نسخت کرد نامهها را و من ملطّفههای خرد نبشتم و امیر توقیع کرد، و قاصد را صلتی سخت تمام دادند و برفت.