Ва ин ахбори бад-ӣни ишбоъ ки мебаронам аз онаст ки дар он рӯзгор муътамад будам ва бар чунин аҳволи кас аз дабирон воқиф набӯдӣ магари устодами бӯи наср , раҳмаи аллоҳ , насахт кардӣу млтФаҳҳо ман нбштмӣ ,у номаҳои мулӯки атрофу Халифа , атоли аллоҳи бқоءаҳ ,у хонони туркистон ва ҳар чаҳ муҳимтар дар девони ҳам барин ҷумла буд то бӯ наср зист . Ва ин лофӣ нест ки мизнму борномаҳ ӣӣ нест ки мекунам , балки узрӣаст ки бсбби ин таърих мехоҳам , ки мёндишм , набояд ки сӯрати бандади хонандагонро ки ман аз хештан менивисам . Ва гувоҳи адли барин чаҳ гуфтам тақвимҳои солҳост ки дорам бо хештани ҳамаи бзкри ин аҳволи нотиқ , ҳар кас ки бовар надорад бмҷлси қазои хиради ҳозир бояд омад то тақвимҳо пеш ҳоким оянд ва гувоҳӣ диҳанд ва эшонро мушкил ҳал гардаду ассалом .
و این اخبار بدین اشباع که میبرانم از آن است که در آن روزگار معتمد بودم و بر چنین احوال کس از دبیران واقف نبودی مگر استادم بو نصر، رحمه اللّه، نسخت کردی و ملطّفهها من نبشتمی، و نامههای ملوک اطراف و خلیفه، اطال اللّه بقاءه، و خانان ترکستان و هر چه مهمتر در دیوان هم برین جمله بود تا بو نصر زیست . و این لافی نیست که میزنم و بارنامهیی نیست که میکنم، بلکه عذری است که بسبب این تاریخ میخواهم، که میاندیشم، نباید که صورت بندد خوانندگان را که من از خویشتن مینویسم. و گواه عدل برین چه گفتم تقویمهای سالهاست که دارم با خویشتن همه بذکر این احوال ناطق، هر کس که باور ندارد بمجلس قضای خرد حاضر باید آمد تا تقویمها پیش حاکم آیند و گواهی دهند و ایشان را مشکل حل گردد و السّلام.
Ва рӯзи якшанбеи ҳаштуми зўи алқъдаҳи нома вазир расед асттлоъи рой олӣ карда то ббошди бблху Тухористон ё бҳзрт ояд , ки дилаш машғӯласт ва мехоҳад ки пеш худованд бошад то дарин муҳимоту дили мшғўлиҳо ки нав афтодааст суханӣ бигӯед . Амир ҷавоб фармуд ки « ҳаракати мо сахт наздикаст ва пас аз меҳргон хоҳад буд ; бояд ки хоҷа бўлўолҷ ояду онҷо мақом кунад ва мисол диҳад то онҷои икмоҳаҳ алаф бисозанд , ва ба роўну брўқону бағалони бист рӯза , чунонкии бҳич рӯй бенавоӣ набошад ;у Муътамидӣ бблх монад то аз боқии ълўФот андеша дорад , чунонкии буқат расӣдани рояти мо моро ҳеҷ бенавоӣ набошад . » ва набишта омаду баскдор гусел карда шуд .
و روز یکشنبه هشتم ذو القعده نامه وزیر رسید استطلاع رای عالی کرده تا بباشد ببلخ و تخارستان یا بحضرت آید، که دلش مشغول است و میخواهد که پیش خداوند باشد تا درین مهمّات و دل مشغولیها که نو افتاده است سخنی بگوید. امیر جواب فرمود که «حرکت ما سخت نزدیک است و پس از مهرگان خواهد بود؛ باید که خواجه بولوالج آید و آنجا مقام کند و مثال دهد تا آنجا یکماهه علف بسازند، و به راون و بروقان و بغلان بیست روزه، چنانکه بهیچ روی بینوایی نباشد؛ و معتمدی ببلخ ماند تا از باقی علوفات اندیشه دارد، چنانکه بوقت رسیدن رایت ما ما را هیچ بینوایی نباشد.» و نبشته آمد و باسکدار گسیل کرده شد.
Ва рӯзи чаҳоршанбеи нуҳуми зўи алҳҷаҳи бҷшн меҳргон бинишасту ҳадяҳои бисёр овараданд ;у рӯзи арафа буд , амир рӯза дошт ,у касро Зуҳра набӯд ки пинҳону ошкоро нишот кардӣ . Ва дигари рӯзи ид азҳӣ карданду амир бисёр такаллуф карда буд ҳам бмънӣ хон ниҳодан ва ҳам бҳдиси лашкар , ки ду лашкар дар ҳам афтода буду амири муддатӣ шароб нахурда .
و روز چهارشنبه نهم ذو الحجّه بجشن مهرگان بنشست و هدیههای بسیار آوردند؛ و روز عرفه بود، امیر روزه داشت، و کس را زهره نبود که پنهان و آشکارا نشاط کردی. و دیگر روز عید اضحی کردند و امیر بسیار تکلّف کرده بود هم بمعنی خوان نهادن و هم بحدیث لشکر، که دو لشکر در هم افتاده بود و امیر مدّتی شراب نخورده .
Ва пас аз намозу қурбони амир бар хон нишасту арқони давлату авлиёу ҳашамро фурӯд овараданд ва бихонҳо бншонднду шоирони шеъри хонданд , ки иди Фитри шеъри ншнўдаҳ буд ,у мутрибон бар асари эшон задан гирифтанду гуфтан ,у шароб равон шуду мисатони бози гаштанд . Ва шуъароро сала фармуду мутрибонро нафармуд . Ва аз хон бархест ҳафт пиёлаи шароби хӯрдау бсроӣ фурӯд рафту қавмро ҷумла бозгардонеданд .
و پس از نماز و قربان امیر بر خوان نشست و ارکان دولت و اولیا و حشم را فرود آوردند و بخوانها بنشاندند و شاعران شعر خواندند، که عید فطر شعر نشنوده بود، و مطربان بر اثر ایشان زدن گرفتند و گفتن، و شراب روان شد و مستان باز گشتند. و شعرا را صله فرمود و مطربان را نفرمود. و از خوان برخاست هفت پیاله شراب خورده و بسرای فرود رفت و قوم را جمله بازگردانیدند.
Ва пас азин бики ҳафтаи пайваста шароб хӯрду бештар бо надимон . Ва мутрибонро панҷоҳ - ҳазор дирам фармуд ва гуфт : кор бисозед ки бихоҳйм рафт ва дар хуросон нахоҳад буд шароб хӯрдан то хоб на бенанди мухолифон . Муҳамад башнавадӣ барбатӣ гуфт -у сахти хуши устодӣ буд ва бо амири бстох - ки чун худовандро фатҳҳо пайваста гардад ва надимон биншинанд ва ду байтҳо гӯйанду мутрибони биёянд ки дар маҷлис равад ва барбат зананд , дар он рӯзи шароб хӯрданро чаҳ ҳукмаст ? амирро ин сухан хуш омад ва ӯро ҳазор динор фармуд ҷудогона .
و پس ازین بیک هفته پیوسته شراب خورد و بیشتر با ندیمان. و مطربان را پنجاه- هزار درم فرمود و گفت: کار بسازید که بخواهیم رفت و در خراسان نخواهد بود شراب خوردن تا خواب نه بینند مخالفان. محمّد بشنودی بربطی گفت- و سخت خوش استادی بود و با امیر بستاخ - که چون خداوند را فتحها پیوسته گردد و ندیمان بنشینند و دو بیتها گویند و مطربان بیایند که در مجلس رود و بربط زنند، در آن روز شراب خوردن را چه حکم است؟ امیر را این سخن خوش آمد و او را هزار دینار فرمود جداگانه .
Ва пас азин бики ҳафта тамом бинишаст аз бомдод то намози дигар то ҳамаи лашкарро арз карданд пас моли эшон на бар мақта тақдир овараданд .
و پس ازین بیک هفته تمام بنشست از بامداد تا نماز دیگر تا همه لشکر را عرض کردند پس مال ایشان نه بر مقطع تقدیر آوردند.
Ва рӯзи се шанбеи ҳоҷиби сбоширо хлътӣ доданд сахти фахри ва чанд танро аз мақдамон ки бо вай аз хуросон омада буданд .
و روز سهشنبه حاجب سباشی را خلعتی دادند سخت فاخر و چند تن را از مقدّمان که با وی از خراسان آمده بودند.
Ва дигари рӯз амир барнишасту бдшт шобҳор омад ва бар он дукон бинишасту лашкари бтъбиаҳ бар вай бигузашту лашкарии сахти бузург , гуфтанд панҷоҳ ваанд ҳазор савор ва пиёда буданд , ҳамаи сохтау неки асбау тамоми силаҳ ва муҳаққиқон гуфтанд чиҳил ҳазор буд ва то миёни ду намоз рӯзгор гирифт то онгоҳ ки лашкар бтмомӣ бигузашт .
و دیگر روز امیر برنشست و بدشت شابهار آمد و بر آن دکّان بنشست و لشکر بتعبیه بر وی بگذشت و لشکری سخت بزرگ، گفتند پنجاه و اند هزار سوار و پیاده بودند، همه ساخته و نیک اسبه و تمام سلاح و محقّقان گفتند چهل هزار بود و تا میان دو نماز روزگار گرفت تا آنگاه که لشکر بتمامی بگذشت.