Дигари рӯз ҳаракат кард амир ва нек баранду бўлўолҷ фурӯд омад рӯзи душанбеи даҳ рӯзи монда аз муҳаррам ,у онҷо дирангӣ кард ва бпрўон омаду тадбири брмонидни бўрӣ тагин кард ва гуфт бетон хеш биравам тохтанро ,у бсохт бар онкӣ бар сари бўрӣ тагин баравад .
دیگر روز حرکت کرد امیر و نیک براند و بولوالج فرود آمد روز دوشنبه ده روز مانده از محرّم، و آنجا درنگی کرد و بپروان آمد و تدبیر برمانیدن بوری تگین کرد و گفت بتن خویش بروم تاختن را، و بساخت بر آنکه بر سر بوری تگین برود.
Ва бўрии тагин хабар султон шунида буд , бозгашт аз оби панҷ ва бар он рӯй об мақом кард ,у ҷавоби вазири набишта буд ки ӯ бхдмт меояду ончии бўхшу ҳудӯд ҳлбк рафт беилм вай бӯдааст . Вазири султонро гуфт : « магар савоб бошад ки худованди ин тохтан накунаду ӣнҷо ба Перуон мақом кунад то расӯли бўрӣ тагин бирасаду сухан вай бишинавем , агар роҳи бадӣаи барад , вайро бихонем ва навохта ояд ва ҳар аҳкому васиқат ки карданӣ аст карда ояд ки мардии ҷилду корӣу шуҷоъ [аст ]у фавҷии лашкар қавӣ дорад , то ӯро бо лашкарии тамому солорӣ дар рӯй тркмонон кунему сомони ҷанги эшон беҳтар донад ,у худованд бблх биншинаду моя дор бошад ;у сипоҳи солор бо лашкарии сохта бар ҷониб Марв раваду ҳоҷиби бузург бо лашкарии дигари сӯии Ҳирот ва ншобўр кашад ва бар хасмон зананду ҷади намоянд то эшонро гум кунанду ҳама ҳазимат шаванду куштау гирифтор ва бигурезанду карони Ҷайҳун гирифта ояд ,у банда бхўорзм равад ва он ҷониби бадасти бози орад ки ҳашами султон ки онҷоанду олтўнтошён чун бишинаванд омадани амири бблх ва рафтани банда аз ӣнҷои бхўорзм , аз писарони олтўнтош ҷудо шаванду бтоът боз оянд ва он ноҳит софӣ гардад .
و بوری تگین خبر سلطان شنیده بود، بازگشت از آب پنج و بر آن روی آب مقام کرد، و جواب وزیر نبشته بود که او بخدمت میآید و آنچه بوخش و حدود هلبک رفت بیعلم وی بوده است. وزیر سلطان را گفت: «مگر صواب باشد که خداوند این تاختن نکند و اینجا به پروان مقام کند تا رسول بوری تگین برسد و سخن وی بشنویم، اگر راه بدیه برد، وی را بخوانیم و نواخته آید و هر احکام و وثیقت که کردنی است کرده آید که مردی جلد و کاری و شجاع [است] و فوجی لشکر قوی دارد، تا او را با لشکری تمام و سالاری در روی ترکمانان کنیم و سامان جنگ ایشان بهتر داند، و خداوند ببلخ بنشیند و مایهدار باشد؛ و سپاه سالار با لشکری ساخته بر جانب مرو رود و حاجب بزرگ با لشکری دیگر سوی هرات و نشابور کشد و بر خصمان زنند و جد نمایند تا ایشان را گم کنند و همه هزیمت شوند و کشته و گرفتار و بگریزند و کران جیحون گرفته آید، و بنده بخوارزم رود و آن جانب بدست باز آرد که حشم سلطان که آنجااند و آلتونتاشیان چون بشنوند آمدن امیر ببلخ و رفتن بنده از اینجا بخوارزم، از پسران آلتونتاش جدا شوند و بطاعت باز آیند و آن ناحیت صافی گردد.
Амир гуфт : ин ҳама носавобаст ки хоҷа мегуяд . Ва ин корҳо бетони хеш пеш хоҳам гирифт ва инро омадаам , ки лашкар , чунонкӣ гӯям , кори нмикннд ,у пеши ман ҷон диҳанд , агар хоҳанд вагарна . Бўрии тагин бадтараст аз тркмонон ки фурсатии ҷуст ва дар тохту бештар аз Хатлон ғорат кард , ва агар мо пастар рсидимӣ , ваии он навоҳӣ хароб кардӣ . Ман нахуст аз вай хоҳам гирифт ва чун аз вай фориғ шавам онгоҳ рӯй бадӣгарони орм . Вазир гуфт : « ҳамаи ҳолҳоро ки бандагони хайри бенанд ва донанд боз бояд намӯду локини рой [ олӣ ] худованди дуруст тараст . » сипоҳи солору ҳоҷиби бузургу солорон ки дарин хилват буданд гуфтанд : бўрии тагин дуздӣ рондааст , ӯро ин хатар чаро бояд ниҳод ки худованди бетони хеш тохтан оварад ? пас мо бачаи шуғл бакор ойем ? вазир гуфт : рости мигўинд . Амир гуфт : фарзанди мўдўдро бифиристем . Вазир гуфт : ҳам носавобаст . Охир қарор доданд бар онкии сипоҳ солор равад . Ва ҳам дарин маҷлиси даҳ ҳазор савори номи нбштнд , ва бозгаштанду кор рост карданд ,у лашкари дигари рӯзи явми алхмиси лсти бқини ман - алмҳрми сӯии Хатлони рафтанд .
امیر گفت: این همه ناصواب است که خواجه میگوید. و این کارها بتن خویش پیش خواهم گرفت و این را آمدهام، که لشکر، چنانکه گویم، کار نمیکنند، و پیش من جان دهند، اگر خواهند وگرنه. بوری تگین بدتر است از ترکمانان که فرصتی جست و در تاخت و بیشتر از ختلان غارت کرد، و اگر ما پستر رسیدیمی، وی آن نواحی خراب کردی. من نخست از وی خواهم گرفت و چون از وی فارغ شوم آنگاه روی بدیگران آرم. وزیر گفت: «همه حالها را که بندگان خیر بینند و دانند باز باید نمود و لکن رای [عالی] خداوند درستتر است.» سپاه سالار و حاجب بزرگ و سالاران که درین خلوت بودند گفتند: بوری تگین دزدی رانده است، او را این خطر چرا باید نهاد که خداوند بتن خویش تاختن آورد؟ پس ما بچه شغل بکار آییم؟ وزیر گفت: راست میگویند. امیر گفت: فرزند مودود را بفرستیم. وزیر گفت: هم ناصواب است. آخر قرار دادند بر آنکه سپاه سالار رود. و هم درین مجلس ده هزار سوار نام نبشتند، و بازگشتند و کار راست کردند، و لشکر دیگر روز یوم الخمیس لست بقین من- المحرّم سوی ختلان رفتند.
Ва аз устодами бӯи насри шунӯдам , гуфт : чун азин хилват фориғ гаштем , вазир маро гуфт « май бинии ин истибдодҳо ва тадбирҳои хато ки ин худованди пеш гирифтааст ? тарсам ки хуросон аз дасти мо бишавад ки ҳеҷ далоили иқбол наме байнам . » ҷавоб додам ки « хоҷаи муддатӣ дарозаст ки аз мо ғоӣб бӯдааст , ин худованд на онаст ки ӯ дида буд ,у бҳичи ҳоли сухани нмитўонди шунӯд . Ва эзад , ъзи зикра ,ро тқдиристи дарин корҳо ки одамии басари он натавонад шуду ҷузи хомӯшӣу сабр рӯй нест . Аммо ҳақи неъматро ончӣ донем боз бояд намӯд , агар шунӯда ояд ва агар наёяд . »
و از استادم بو نصر شنودم، گفت: چون ازین خلوت فارغ گشتیم، وزیر مرا گفت «میبینی این استبدادها و تدبیرهای خطا که این خداوند پیش گرفته است؟ ترسم که خراسان از دست ما بشود که هیچ دلایل اقبال نمیبینم.» جواب دادم که «خواجه مدّتی دراز است که از ما غائب بوده است، این خداوند نه آن است که او دیده بود، و بهیچ حال سخن نمیتواند شنود. و ایزد، عزّ ذکره، را تقدیریست درین کارها که آدمی بسر آن نتواند شد و جز خاموشی و صبر روی نیست. امّا حقّ نعمت را آنچه دانیم باز باید نمود، اگر شنوده آید و اگر نیاید.»
Ва чун сипоҳ солор бирафт , амир бар ҳудӯд гўзгонон кашид .
و چون سپاه سالار برفت، امیر بر حدود گوزگانان کشید .