Дилами ишқи туро чун ҷон ниҳон дошт
دلم عشق ترا چون جان نهان داشت
Мсўзи он дил ки ишқатро чу ҷон дошт
مسوز آن دل که عشقت را چو جان داشت
Ба чашмами ишқи ту хуши луқмае буд
به چشمم عشق تو خوش لقمه ای بود
Чу хӯрдам устихони андар миён дошт
چو خوردم استخوان اندر میان داشت
Забонами сӯхт чун номи ғамати барад
زبانم سوخت چون نام غمت برد
Ту гуфтӣ номаши оташ дар даҳон дошт
تو گفتی نامش آتش در دهان داشت
Турои дили чарб мурғӣ дид ва нишнид
ترا دل چرب مرغی دید و نشنید
Ки ғам бар шохи мурғат ошён дошт
که غم بر شاخ مرغت آشیان داشت
Ниҳодами номи ишқати суди дору
نهادم نام عشقت سود دارو
Вале нохӯрдаи ҷонамро зиён дошт
ولی ناخورده جانم را زیان داشت
Чаҳ гӯям хушк ҷонӣ рафт аз онкас
چه گویم خشک جانی رفت از آنکس
Ки дар олами зи хушк ватар ҳамон дошт
که در عالم ز خشک و تر همان داشت
Мҷир аз ғамза шӯхат бидон ҷуст
مجیر از غمزه شوخت بدان جست
Ки хӯни олӯдаи тирӣ дар камон дошт
که خون آلوده تیری در کمان داشت