Аз ғамзаи сад тири ҷафо бар ҷони мо андохтӣ

از غمزه صد تیر جفا بر جان ما انداختی

Дил бо ту рӯзии дам назд кохр чаро андохтӣ ?

دل با تو روزی دم نزد کاخر چرا انداختی

Барадии сар аз хат ризо додӣ ба хасми оби вафо

بردی سر از خط رضا دادی به خصم آب وفا

Чун хок , паймони маро дар зери пои андохтӣ

چون خاک، پیمان مرا در زیر پا انداختی

Дар кӯй ту кардам ватани дил бар вафои лаб бар сухан

در کوی تو کردم وطن دل بر وفا لب بر سخن

Ту рафтӣ андар рӯй ман санги ҷафои андохтӣ

تو رفتی اندر روی من سنگ جفا انداختی

Бар ман зи чашми масти ту андохти новаки шасти ту

بر من ز چشم مست تو انداخت ناوک شست تو

Дил аҳ накард аз дасти ту бгзошт то андохтӣ

دل اه نکرد از دست تو بگذاشت تا انداختی

Дар каф гирифтӣ меҳру кини ин хор буд он ёсамин

در کف گرفتی مهر و کین این خار بود آن یاسمین

Он , хасмро додӣ ва ин дар чашми мо андохтӣ

آن، خصم را دادی و این در چشم ما انداختی

То бо мҷир аз тести ғами ҷуз бо вафо накушод дам

تا با مجیر از تست غم جز با وفا نگشاد دم

Ту шӯхи чашми аввали қадами шохи вафои андохтӣ

تو شوخ چشم اول قدم شاخ وفا انداختی