Ба худоӣ ки бар миёни қалам

به خدایی که بر میان قلم

Аз барои сухани камар баста аст

از برای سخن کمر بسته است

Ки маро аз наят фурқати ту

که مرا از نهیت فرقت تو

Дили парокандау ҷигар хаста аст

دل پراکنده و جگر خسته است