Худованди ман сорми аддӣн ки табъат

خداوند من صارم الدین که طبعت

Нашуд қобили ҳеҷ зарқу фусӯсӣ

نشد قابل هیچ زرق و فسوسی

Тавозуъ кунонанд дар пеши қудрат

تواضع کنانند در پیش قدرت

Чу айёми тундӣ чу гардуни шмўсӣ

چو ایام تندی چو گردون شموسی

Ба ёди ҷаҳони паҳлавони даҳ ҳадисам

به یاد جهان پهلوان ده حدیثم

Ки ҳастам зи эҳсонаши раҳмати биўсӣ

که هستم ز احسانش رحمت بیوسی

Бигӯяш з чун ман заъифии туро чаҳ ?

بگویش ز چون من ضعیفی ترا چه؟

Чаҳ заҳмати фалакро зи овои кӯсӣ ?

چه زحمت فلک را ز آوای کوسی؟

зи ман бад нахезад ки шоҳӣ наёяд

ز من بد نخیزد که شاهی نیاید

зи чатри ғробӣу тоҷи хурӯсӣ

ز چتر غرابی و تاج خروسی

Ман он говам эй шери дили неки доне

من آن گاوم ای شیر دل نیک دانی

Ки ҳар ҷо ки бошам биёбам спўсӣ

که هر جا که باشم بیابم سپوسی

Ман аз хоки пои ту сар бар нтобам

من از خاک پای تو سر بر نتابم

Варами сари бабрӣ ба дасти маҳбӯсӣ

ورم سر ببری به دست محبوسی

Ду чизаст аз анъоми шоҳами таваққуъ

دو چیزست از انعام شاهم توقع

На зарқаст дар ҳар ду , неи чоплусӣ

نه زرق است در هر دو، نی چاپلوسی

Агар хашми боқӣ буд пои бандӣ

اگر خشم باقی بود پای بندی

Вагар афви мумкин буд дасти бӯсӣ

و گر عفو ممکن بود دست بوسی