Чаҳ вақти мӯии сипдсти рӯзи бурное

چه وقت موی سیپدست روز برنایی

Чаҳ рӯзи заҳмат перӣаст вақти зебоӣ

چه روز زحمت پیری است وقت زیبایی

Маро ки аввали аҳд ҷавонӣ имрӯзаст

مرا که اول عهد جوانی امروزست

Шабам чу рӯз ҳаме гардад инат расвоӣ !

شبم چو روز همی گردد اینت رسوایی!

Равост каз паии мӯии сиёҳи дили тангам

رواست کز پی موی سیاه دل تنگم

Ки дар миён сиёҳӣаст нури бенаӣ

که در میان سیاهی است نور بینایی

Ту эй замона чаҳ дидӣ дар онкии пеш аз вақт ?

تو ای زمانه چه دیدی در آنکه پیش از وقت؟

Абир бар сари кофури тозаи андоиӣ

عبیر بر سر کافور تازه اندایی

Ту эй сипеди мӯӣ ! аз худои шармии дор

تو ای سپید موی! از خدای شرمی دار

На вақти тест ки ту аз камӣни буруни ое

نه وقت تست که تو از کمین برون آیی

Марои бунафша чу наврустааст ҳам шояд

مرا بنفشه چو نورسته است هم شاید

Гарми бунафша ба барги самани нёлоиӣ

گرم بنفشه به برگ سمن نیالایی

Агар чаҳ мӯии сиёҳу сипед ҳар ду яке аст

اگر چه موی سیاه و سپید هر دو یکی است

Маро ки фориғам аз тозагӣу бурное

مرا که فارغم از تازگی و برنایی

Валек хуш набӯд каз сипеди кории хеш

ولیک خوش نبود کز سپید کاری خویش

зи зулми мӯии сипедам ба халқ бинмое

ز ظلم موی سپیدم به خلق بنمایی