Баҳори субҳи нафаси зини дӯдами бақо ки надорад

بهار صبح نفس زین دو دم بقا که ندارد

Ба коргоҳи фузулӣ чаҳ хандаҳо ки надорад

به‌کارگاه فضولی چه خنده‌ها که ندارد

Баланд карда димоғи хаёли хираи сиррӣҳо

بلند کرده دماغ خیال خیره‌سریها

Ҳазор боми тааюн ба як ҳўокаҳ надорад

هزار بام تعین به یک هواکه ندارد

зи дастгоҳи ту ва ман дарин қаламрави ибрат

ز دستگاه تو و من درین قلمرو عبرت

Ба мо чаҳ мерасад охир барои мо ки надорад

به ما چه می‌رسد آخر برای ما که ندارد

Фиреб маҳфил ҳастӣ махӯр ки ин гули худру

فریب محفل هستی مخور که این‌ گل خودرو

зи рангу бӯ ҳама дорад магар вФокаҳ надорад

ز رنگ و بو همه دارد مگر وفاکه ندارد

Ҷаҳони олами имкони гирифта ва ҳам тлқ

جهان عالم امکان گرفته وهم تعلق

Набаста пой касе ҷузи ҳамин ҳнокаҳ надорад

نبسته پای‌کسی جز همین حناکه ندارد

Дар иштиғоли маосии гузашти фурсати хиҷлат

در اشتغال معاصی گذشت فرصت خجلت

Ҷабини арақи з куҷо оварад ҳаё ки надорад

جبین عرق ز کجا آورد حیا که ندارد

Ғубори мо ба ҳавоӣ намерасад чаҳ тавон кард

غبار ما به هوایی نمی‌رسد چه توان‌ کرد

Ба пои аҷз чаҳ хезад касе Асо ки надорад

به پای عجز چه خیزد کسی عصا که ندارد

Ба ҳеҷ гул нарасидам ки ранг ноз надидам

به هیچ‌ گل نرسیدم‌ که رنگ ناز ندیدم

Баҳори домани он ҷилва аз куҷо ки надорад

بهار دامن آن جلوه از کجا که ندارد

Паёми коф ба навен мерасад зи олами қудрат

پیام کاف به نون می‌رسد ز عالم قدرت

Ба гӯши кас чаҳ расонади каси он садо ки надорад

به ‌گوش کس چه رساند کس آن صدا که ندارد

Куҷост чок дигар то расад ба кисвати маҷнӯн

کجاست چاک دگر تا رسد به‌ کسوت مجنون

Магари мижаи гусалади банди он қабо ки надорад

مگر مژه ‌گسلد بند آن قبا که ندارد

Куҷо барем зи раду қабул ва ҳам фузулӣ

کجا بریم ز ردّ و قبول وهم فضولی

Бирав ки нест дарин остони биё ки надорад

برو که نیست درین آستان بیا که ندارد

Чисон ба муҳаррамӣ дил расад зкўшши бедил

چسان به محرمی دل رسد زکوشش بیدل

Нафас ба хонаи ойӣна низ ҷо ки надорад

نفس به خانهٔ آیینه نیز جا که ندارد