Ғам , тр б ҷӯш кардааст маро

غم‌، طر‌ب جوش‌کرده است مرا

Доғ , гул пӯш кардааст маро

داغ‌، گل‌پوش کرده است مرا

Заъфарони зор рафтани рангам

زعفران زار رفتن رنگم

Ханда биҳуш кардааст маро

خنده بیهوش‌کرده است مرا

Ҳасрати лаъли ёри майкадае сет

حسرت لعل یار میکده‌ای‌ست

Ки қадаҳ нӯш кардааст маро

که قدح نوش‌کرده است مرا

Онкии худро ба барнаме гирад

آنکه‌خود را به برنمی‌گیرد

Сайд оғӯш кардааст маро

صید آغوش‌کرده است مرا

Як нафаси бори зиндагии чўҳбоб

یک نفس بار زندگی چوحباب

Обила дӯш кардааст маро

آبله دوش‌کرده است مرا

Нотавонами чунонкии пайкари хам

ناتوانم چنانکه پیکر خم

Ҳалқа дргўш кардааст маро

حلقه درگوش‌کرده است مرا

Азкаҳ нолад сапанди сӯхтаи м

ازکه نالد سپند سوخته‌م

Нола хомӯш кардааст маро

ناله خاموش کرده است مرا

Бахти носози давр аз он бару дӯш

بخت ناساز دور از آن بر و دوش

Бе бар ва дӯш кардааст маро

بی‌بر و دوش کرده است مرا

Бедили азёди хеш ҳам рафтам

بیدل ازیاد خویش هم رفتم

Ки фаромӯш кардааст маро ?

که فراموش‌کرده است مرا؟

Хониш
ғзл шморҳ 111 — ъндлӣб