зи дунё чаҳ гирад агар мрдгирд
ز دنیا چهگیرد اگر مردگیرد
Магари домани ҳиммати Фрдгирд
مگر دامن همت فردگیرد
Хаҷал май рӯм аз зиёнгоҳ ҳастӣ
خجل میروم از زیانگاه هستی
Адам то чаҳ аз ман раҳи оўрдгирд
عدم تا چه از من رهآوردگیرد
Арақ дорад ойӣна аз шарми рангам
عرق دارد آیینه از شرم رنگم
Бигӯ то гулоб аз гул зард гирад
بگو تا گلاب از گل زرد گیرد
Тани осони иқболи бахти сиёҳам
تنآسان اقبال بخت سیاهم
Ҳаё боядам соя пурвирд гирад
حیا بایدم سایه پرورد گیرد
Абаси латмаи Фрсои мӯату ҳаётам
عبث لطمهفرسای موت و حیاتم
Фалак токӣам муҳраи нрдгирд
فلک تاکیام مهرهٔ نردگیرد
Шаби қонеъон аз саҳар май ҳаросад
شب قانعان از سحر میهراسد
Мабодои саводи вафо гирд гирад
مبادا سواد وفا گرد گیرد
Ба хоками фурӯи баради амдодгрдўн
به خاکم فرو برد امدادگردون
Кам азпости дастӣ ки номрдгирд
کم ازپاست دستیکه نامردگیرد
зи баси яъс дар ҳам шикастаи сети рангам
ز بس یأس در هم شکستهست رنگم
Гар ойӣнаи гирами дилами дрдгирд
گر آیینهگیرم دلم دردگیرد
Азбни боғи ибрати нҷўшиди бедил
ازبن باغ عبرت نجوشید بیدل
Димоғӣ ки буии дил сард гирад
دماغی که بوی دل سرد گیرد