Кист каз роҳи ту чун хошок бардорад маро

کیست‌کز راه تو چون خاشاک بردارد مرا

Шуъла ҷорубӣ кунад то пок бардорад маро

شعله جاروبی‌کند تا پاک بردارد مرا

Шамъи хомӯшӣ ба доғи сарнигӯнӣ рафта ам

شمع خاموشی به داغ سرنگونی رفته‌ام

Токҷои он шуъла бибок бардорад маро

تاکجا آن شعلهٔ بیباک بردارد مرا

Нанг дорад хоки ҳам аз тинати биҳослм

ننگ دارد خاک هم از طینت بیحاصلم

Хӯни нахҷӣрам , чисон фитрок бардорад маро

خون نخجیرم‌، چسان فتراک بردارد مرا

Ҳастӣам аҳдӣ ба нақши саҷда ӯ бастаи сет

هستی‌ام‌عهدی به‌نقش سجدهٔ او بسته‌ست

Хок хоҳам шуд агар аз хок бардорад маро

خاک خواهم شد اگر از خاک بردارد مرا

Сад фалаки резади ғубори доман афшонда ам

صد فلک ریزد غبار دامن افشانده‌ام

Як шараргари шуъла идрок бардорад маро

یک شررگر شعلهٔ ادراک بردارد مرا

Субҳ бесармоя эй эҳром аз худ рафтанам

صبح بی‌سرمایه‌ای احرام از خود رفتنم

Кўгрибон то ба дӯш чок бардорад маро

کوگریبان تا به دوش چاک بردارد مرا

Бори асбоби гронҷонии сети сар то пои ман

بار اسباب‌گرانجانی‌ست سر تا پای من

Кист ғайр аз хотир ғамнок бардорад маро

کیست غیر از خاطر غمناک بردارد مرا

Пайкарам гардад ғубори яъс ва бархезад зи хок

پیکرم‌گردد غبار یأس و برخیزد ز خاک

Ба ки дасти миннат афлок бардорад маро

به‌که دست منت افلاک بردارد مرا

Нашъае аз дарди махмурӣ ба хок афтода ам

نشئه‌ای از درد مخموری به خاک افتاده‌ام

Шавқ мехоҳам ба даст ток бардорад маро

شوق می‌خواهم به دست تاک بردارد مرا

Гирди ман бедили ҳавои арсаи гоҳи нестии сет

گرد من بیدل هوای عرصه‌گاه نیستی‌ست

Аз тапидан ҳарки гардад хок бардорад маро

از تپیدن هرکه‌گردد خاک بردارد مرا