Забон ба ком хамӯшӣ кашад беонаш ва ларзад
زبان بهکام خموشی کشد بیانش و لرزد
Нигаҳи зи давр ба ҳайрат диҳад нишонаши влрзд
نگه ز دور به حیرت دهد نشانش ولرزد
Нигаҳ назора кунад аз ҳаё наонаш ва ларзад
نگه نظاره کند از حیا نهانش و لرزد
Забон сухан кунад аз танагии даҳонаш ва ларзад
زبان سخن کند از تنگی دهانش و لرزد
Чаҳ шавкатаст адабгоҳи ҳасанро ки табассум
چه شوکت است ادبگاه حسن را که تبسم
Бабўсад аз лаби мавҷи гуҳари даҳонаш ва ларзад
ببوسد از لب موجگهر دهانش و لرزد
Қалам чигуна диҳад арзи дастгоҳи таваҳҳум
قلم چگونه دهد عرض دستگاه توهم
Ки фикр мӯ шавад азҳирт намева ларзад
که فکر مو شود ازحیرت میانش و لرزد
Дамӣ ки орзӯии дил ба арзи шавқи тўкўшд
دمیکه آرزوی دل به عرض شوق توکوشد
Гиреҳ чу шамъ шавад нола бар забонаш ва ларзад
گره چو شمع شود ناله بر زبانش و لرزد
Хаёл мо кунад оҳанги саҷдаи сари роҳат
خیال ما کند آهنگ سجدهٔ سر راهت
Баради тасаввур аз онсӯии осмонаш ва ларзад
برد تصور از آنسوی آسمانش و لرزد
Нзрбаҳи тинати битоби ошиқи ӣнҳама саҳл аст
نظربه طینت بیتاب عاشق اینهمه سهل است
Ки ҳамчуи мӯ ҷ шавад нолаи брзбонши влрзд
که همچو مو ج شود ناله برزبانش ولرزد
Аҷаби мадори зи найранги ихтироъи мурувват
عجب مدار ز نیرنگ اختراع مروت
Ки ҳмчўоаҳ здл бугзарад синонаши влрзд
که همچوآه زدل بگذرد سنانش ولرزد
Буд тараҳҳуми ишқат ба ҳол нокасе ман
بود ترحم عشقت به حال ناکسی من
Чу мушти хас ки кунад шуълаи имтиҳонаш ва ларзад
چو مشت خس که کند شعله امتحانش و لرزد
Ба маҳфили ту ки изҳор муддаост таҳайюр
به محفل تو که اظهار مدعاست تحیر
Нафас дар оина пинҳон кунад фиғонаш ва ларзад
نفس در آینه پنهان کند فغانش و لرزد
Ба васли ваҳшатам аз дил намеравад чаҳ тавон кард
به وصل وحشتم از دل نمیرود چه توان کرد
Ки суст машқ расад тир бар нишонаш ва ларзад
که سست مشق رسد تیر بر نشانش و لرزد
Ба офият неам эмини зи офатӣ ки кашид
به عافیت نیام ایمن ز آفتی که کشید
Чун он ғариқ ки оранд бар каронаш ва ларзад
چون آن غریق که آرند بر کرانش و لرزد
зи бскаҳи шарм суҷудаш гудохт пайкари бедил
ز بسکه شرم سجودش گداخت پیکر بیدل
Чу акси об наад сар бар остонаш ва ларзад
چو عکس آب نهد سر بر آستانش و لرزد