Ҳамаи рости зини чамани орзӯ , ки ба коми дил самарӣ расад
همه راست زین چمن آرزو، که به کام دل ثمری رسد
Ману прФшонии ҳасратӣ , ки зи номаи гул ба сиррӣ расад
من و پرفشانی حسرتی، که ز نامه گل به سری رسد
Чиқадр зи миннати қосидон , бгдоздми дили нотавон
چقدر ز منت قاصدان، بگدازدم دل ناتوان
Ба бар ту нома бар худам , агарам чу ранг парӣ расад
به بر تو نامهبر خودم، اگرم چو رنگ پری رسد
Нигаҳӣ накарда зи худ сафар , зи камоли худ чаҳ баради асар
نگهی نکرده ز خود سفر، ز کمال خود چه برد اثر
Биравем дар паии ?ути он қадр ки ба мо зи мо хабарӣ расад
برویم در پیات آنقدر که به ما ز ما خبری رسد
Шарар , табиати ошиқон , ба фусурдагии надиҳади Аннан
شرر، طبیعت عاشقان، به فسردگی ندهد عنان
Таби мавҷ мо набарӣ гумон , ки ба сикта гуҳарӣ расад
تب موج ما نبری گمان، که به سکتهٔ گهری رسد
Ба кадоми оинаи ҷавҳарӣ , кашами илтифотӣ аз он парӣ
بهکدام آینه جوهری،کشم التفاتی از آن پری
Магари илтимоси гудози ман ба қабули шиша гарӣ расад
مگر التماسگداز من به قبول شیشهگری رسد
Ба талоши маънии нозукам , ки дарин қаламрави имтиҳон
به تلاش معنی نازکم،که درین قلمرو امتحان
Нарасм агар ман нотавон , суханам ба мўкмрӣ расад
نرسم اگر من ناتوان، سخنم به موکمری رسد
зи муомилоти ҷаҳони код , ту брокзини ҳамаи дому дад
ز معاملات جهان کد، تو برآکزین همه دام و دد
ЪФФи сегӣ ба сегӣ хӯрд , лагади харӣ ба харӣ расад
عفف سگی به سگی خورد، لگد خری به خری رسد
Ба чунин ҷнўнкдаҳи ситам , зи тазаллуми тўкрости ғам
به چنین جنونکدهٔ ستم، ز تظلم توکراست غم
Ба ҳазор хӯн тапад аз ?илам , ки раҳгӣ ба ништрӣ расад
به هزار خون تپد از الم،که رگی به نیشتری رسد
Ҳама ҷост шавқи тараби камӣн , зи видоъи ғунчаи гули офарин
همه جاست شوق طربکمین، ز وداع غنچهگلآفرین
Ту агар зи худ рӯй инчунин ба ту аз ту хўбтрӣ расад
تو اگر ز خود روی اینچنین به تو از تو خوبتری رسد
Ба ҳзоркўчаҳ давидаам , ба тасаллӣӣ нарасида ам
به هزارکوچه دویدهام، به تسلّیی نرسیدهام
зи қад хамида шунидаам , ки чу ҳалқа шуд ба дарӣ расад
ز قد خمیده شنیدهام،که چو حلقه شد به دری رسد
Зкмоли назми фусуни асар , бгдохти бедили бихбр
زکمال نظم فسون اثر، بگداخت بیدل بیخبر
Чаҳ қиёматаст бар он ҳнркаҳ ба ҳамчу беҳунарӣ расад
چه قیامت است بر آن هنرکه به همچو بیهنری رسد