Рухсати назорае гар медиҳад ҷонони маро

رخصت نظاره‌ای‌گر می‌دهد جانان مرا

намекашад хокистари худ дар таҳи домони маро

می‌کشد خاکستر خود در ته دامان مرا

Аз асрпрдозии номӯс улфатҳо мапурс

از اثرپردازی ناموس الفتها مپرس

Шонаи зулф таҳайюр мешавад мижгони маро

شانهٔ زلف تحیر می‌شود مژگان مرا

Бскаҳи гирди тираи бхиҳости фарш хона ам

بسکه گرد تیره‌بخیهاست فرش خانه‌ام

Ҳарки шуд ойӣна ӯ мекунад ҳайрони маро

هرکه شد آیینهٔ او می‌کند حیران مرا

Бар умеди абри раҳмати доманӣ олӯда ам

بر امید ابر رحمت دامنی آلوده‌ام

Сайли пўшдрхти мотами гршўди меҳмони маро

سیل پوشدرخت ماتم‌گرشود مهمان مرا

Киштзори ҳасратам каз тири борони ғамат

کشتزار حسرتم‌کز تیر باران غمت

намекунад об аз ҳаё бе баррагии исёни маро

می‌کند آب از حیا بی‌برگی عصیان مرا

Аз саботи ман чаҳ май пурсӣ баннои ҳайратам

از ثبات من چه می‌پرسی بنای حیرتم

Реша дар дил медуанд донаи пайкони маро

ریشه در دل می‌دواند دانهٔ پیکان مرا

Ҳар раги гули шухии чини ҷабини дигрост

هر رگ‌گل شوخی چین جبین‌دیگراست

Сайл мегардад ҳавои ҷунбиши мижгони маро

سیل می‌گردد هوای جنبش مژگان مرا

Дар ғамати охири ҳуҷуми нотавонӣҳои дил

در غمت آخر هجوم ناتوانیهای دل

Бе рахти сайри чаман кам нест аззндони маро

بی‌رخت‌سیر چمن‌کم‌نیست اززندان مرا

Маънии барҷастаи шавқам , наме ганҷам ба лафз

معنی برجستهٔ شوقم‌،نمی‌گنجم به لفظ

намекунад чун нола дар ҷайби нафаси пинҳони маро

می‌کند چون‌ناله در جیب نفس پنهان مرا

Сархуши ин боғаму андешаи биҳослӣ

سرخوش این باغم و اندیشهٔ بیحاصلی

Ҳамчуи буи гул нагардад перҳани урёни маро

همچو بوی‌گل نگردد پیرهن عریان مرا

Аз дили хӯн баста гуфтам уқдаи вории вокнм

از دل خون بسته گفتم عقده‌واری واکنم

намедиҳад соғар ба тоқи абрӯии нисёни маро

می‌دهد ساغر به طاق ابروی نسیان مرا

Гӯии сргрднму дрърсаҳи мавҳуми ҳирс

گوی‌سرگردنم‌و درعرصهٔ موهوم‌حرص

Донаҳои нор ҷӯшед аз бен дандони маро

دانه‌های نار جوشید از بن دندان مرا

Дард улфат будам ва бо бихўдӣ ме сохтам

درد الفت بودم و با بیخودی می‌ساختم

Қомат хам гашта шуд охири хами чавгони маро

قامت خم‌گشته شد آخر خم چوگان مرا

Гршўми бедили чўотши фориғи аздўди ҷигар

گرشوم بیدل چوآتش فارغ ازدود جگر

Изтироби дил чу ашк оварад бар мижгони маро

اضطراب‌دل چو اشک آورد بر مژگان مرا

Хониш
ғзл шморҳ 124 — ъндлӣб