Тарк орзӯ кардам ранҷ ҳастӣ осон шуд

ترکِ آرزو کردم رنجِ هستی آسان‌ شد

Сӯхти прФшониҳо кин қафас гулистон шуд

سوخت پرفشانی‌ها کاین قفس ‌گلستان شد

Олам аз ҷунун ман кард касби ҳамворӣ

عالم از جنونِ من کرد کسبِ همواری

Сайли гиря сар додам кӯҳу дашт домон шуд

سیلِ گریه سر دادم‌ کوه و دشت دامان شد

Хомшӣ ба домонами шӯри сад қиёмати рехт

خامشی به دامانم شورِ صد قیامت ریخت

Коштам нафас дар дили реша Нитсаатон шуд

کاشتم نفس در دل ریشهٔ نیستان شد

Ҳар куҷо назар кардам фикри хеш роҳам зад

هر کجا نظر کردم فکرِ خویش راهم زد

Ғунча то гули ин боғи баҳри ман грббон шуд

غنچه تا گلِ این باغ بهرِ من ‌گرببان شد

Бар сафои дили зоҳид , ӣнқадар чаҳ май нозӣ

بر صفای دل زاهد، اینقدر چه می‌نازی

Ҳар чаҳ оина гардид боб хўдФрўшон шуд

هر چه آینه ‌گردید بابِ خودفروشان شد

Ишқ шиква олудаст то чаҳ дили Фсрди имрӯз

عشق ‌شکوه‌آلود است تا چه دل فسرد امروز

Сайл меравад навмеди хонае ки вайрон шуд

سیل می‌رود نومید خانه‌ای که ویران شد

Ҷайб агар ба ғорат рафт доманӣ ба дасти орем

جیب ‌اگر به غارت رفت دامنی به دست آریم

эй ҷунун ба саҳрои зани навбаҳор урён шуд

ای جنون به صحرا زن نوبهار عریان شد

Ҷабрён тақдирем қавлу феъли мо аҷз аст

جبریان تقدیریم قول و فعل ما عجز است

Ваҳм мекунад мухтори он қадр ки натавон шуд

وهم می‌کند مختار آنقدر که نتوان شد

Барқ рафтан ҳушаст ё хаёли дидорӣ

برقِ رفتنِ هوش است یا خیالِ دیداری

Чун сапанд аз даврами оташӣ намоён шуд

چون سپند از دورم آتشی نمایان شد

Чини нозпрўрдаҳи сети гирди ваҳшатами бедил

چینِ نازپرورده‌ست ‌گردِ وحشتم بیدل

Доманигар аФшондми туррае парешон шуд

دامنی گر افشاندم طره‌ای پریشان شد