Агар дарди талаби ин гирдам аз рафтор ҷӯшанд

اگر درد طلب این گردم از رفتار جوشاند

Садои пои ман хӯн аз раг кҳсор ҷӯшанд

صدای ‌پای من خون از رگ کهسار جوشاند

Чаҳ иқболаст ё раби дӯди савдои муҳаббат ро

چه اقبال ‌است یا رب دود سودای محبت را

Ки шамъ аз риштае каз по кашад дастор ҷӯшанд

که ‌شمع از رشته‌ای‌ کز پا کشد دستار جوشاند

Румузи яъс май пӯшам ба стар аҷз ме кӯшам

رموز یأس‌ می‌پوشم به ستر عجز می‌کوشم

Ки май тарсами шикасти боли ман минқор ҷӯшанд

که می‌ترسم شکست بال من منقار جوشاند

Чаҳ тадбир аз баннои сояи пардозад ғам ҳастӣ

چه تدبیر از بنای سایه پردازد غم هستی

Магар бархезам азхўд то ҳаво девор ҷӯшанд

مگر برخیزم ازخود تا هوا دیوار جوشاند

Мшўрон аз такаллуфи он қадри табъи мулоим ро

مشوران از تکلف آنقدر طبع ملایم را

Ки оташ мешавад обӣ ки кас бисёр ҷӯшанд

که آتش می‌شود آبی‌ که ‌کس بسیار جوشاند

Ба изҳори яқини ҳам ғарра даъвӣ машав чандон

به‌اظهار یقین هم غرّهٔ دعوی مشو چندان

Каз ангушти шаҳодати сӯрат зинҳор ҷӯшанд

کز انگشت‌ شهادت صورت زنهار جوشاند

Ба хомӯшии амони хоҳ аз чунин ҳангомаи ботил

به‌خاموشی امان‌خواه از چنین هنگامهٔ باطل

Ки ҳарфи ҳақ чу Мансур аз забонҳо дор ҷӯшанд

که حرف حق چو منصور از زبانها دار جوشاند

Дил ҳар дона мебошад ба чандини решаи обистан

دل هر دانه می‌باشد به چندین ریشه آبستن

Гиребонгар дарди як сбҳаҳи сад зуннор ҷӯшанд

گریبان ‌گر درد یک سبحه صد زنار جوشاند

Ман ва он бистари заъфӣ ки афсуни адаби онҷо

من و آن بستر ضعفی‌که افسون ادب آنجا

Садоро хуфта чун раг аз тан бемор ҷӯшанд

صدا را خفته چون رگ از تن بیمار جوشاند

Қиёмат май барам бар чарх ва аз фикри худами ғофил

قیامت می‌برم بر چرخ و از فکر خودم غافل

Ҳаё эй кош чун субҳами гиребон вор ҷӯшанд

حیا ای کاش چون صبحم گریبان ‌وار جوشاند

Ҷамоли муддао равшан нашуд аз сайқали дигар

جمال مدعا روشن نشد از صیقل دیگر

Магари хокистар аз ойӣнаам дидор ҷӯшанд

مگر خاکستر از آیینه‌ام دیدار جوشاند

Ба кулуфти сохтам аз имтидоди зиндагии бедил

به کلفت ساختم از امتداد زندگی بیدل

Чу оби астодгӣ аз ҳади барад зангор ҷӯшанд

چو آب استادگی از حد برد زنگار جوشاند