Рафтему доғи мо ба дил рӯзгор монад

رفتیم و داغ ما به دل روزگار ماند

Хокистарии зи қофила эътибор монад

خاکستری ز قافلهٔ اعتبار ماند

Аз мо ба хоки водии улфати саводи ишқ

از ما به خاک وادی الفت سواد عشق

Ҳарҷо шикасти обилаи дил ёдгор монад

هرجا شکست آبله دل یادگار ماند

Дилро тапидан аз сркўӣ ту барнадошт

دل را تپیدن از سرکوی تو برنداشت

Ин гавҳари оби гашт ва ҳамон хоксор монад

این‌گوهر آب‌گشت و همان خاکسار ماند

Вазъ ҳаёст домани фонӯси офият

وضع حیاست دامن فانوس عافیت

Аз забти худ чароғи гуҳар дар ҳисор монад

از ضبط خود چراغ ‌گهر در حصار ماند

Муфти нишоти ҳеҷ агар фақр вагар Гана

مفت نشاط هیچ اگر فقر و گر غنا

Дастӣ надоштам ки бигӯям з кор монад

دستی نداشتم که بگویم ز کار ماند

Зинҳор ху макун ба гронҷонии он қадр

زنهار خو مکن به‌گرانجانی آنقدر

Шуд санги нолае ки дарин кӯҳсор монад

شد سنگ ناله‌ای که درین ‌کوهسار ماند

Фурсат намонаду дил ба тапиши ҳамАннан ҳануз

فرصت نماند و دل به تپش همعنان هنوز

Оҳӯи гузашту шухии рақс ғубор монад

آهو گذشت و شوخی رقص غبار ماند

Ҳарҷо нафас ба шуъла таҳқиқ сӯхтем

هرجا نفس به شعلهٔ تحقیق سوختیم

Кҳсор бар садо заду муштӣ шарор монад

کهسار بر صدا زد و مشتی شرار ماند

Перии суроғи ваҳшати умри гузашта буд

پیری سراغ وحشت عمر گذشته بود

Муздур рафт дӯши ҳаваси зер бор монад

مزدور رفت دوش هوس زیر بار ماند

Нагузошт ҳайратам ки гулии чинам аз висол

نگذاشت حیرتم که گلی چینم از وصال

Аз ҷилва то нигоҳи як оғӯш вор монад

از جلوه تا نگاه یک آغوش‌وار ماند

Худдорӣам ба уқда маҳрӯмӣ орамид

خودداری‌ام به عقدهٔ محرومی آرمید

Дар баҳр низ гавҳари ман барканор монад

در بحر نیز گوهر من برکنار ماند

Мижгони зи дидаи қатъ таъаллуқ наме кунад

مژگان ز دیده قطع تعلق نمی کند

Мушти ғубори ман ба раҳ интизор монад

مشت غبار من به ره انتظار ماند

Бедили зи шуълае ки нафаси барқ ноз дошт

بیدل ز شعله‌ای که نفس برق ناز داشت

Доғӣ чу шамъи кушта ба лавҳ мазор монад

داغی چو شمع کشته به لوح مزار ماند