Баҳори умр ба субҳ дамида ме монад

بهار عمر به صبح دمیده می‌ماند

Нафас ба ваҳшати сайд рамида ме монад

نفس به وحشت صید رمیده می‌ماند

Насими айш агар май вазади дарин гулшан

نسیم عیش اگر می‌وزد درین گلشن

Ба сяти шҳпр мурғ парида ме монад

به صیت شهپر مرغ پریده می‌ماند

Ба ҳарчӣ дида гушӯдем мавҷи хӯн , гул кард

به هرچه دیده گشودیم موج خون، ‌گل‌ کرد

Нигоҳи мо ба раги неш дида ме монад

نگاه ما به رگ نیش دیده می‌ماند

Бёкаҳ бе ту ба чашми терми ҳуҷуми нигоҳ

بیاکه بی‌تو به چشم ترم هجوم نگاه

Ба мавҷи сафҳа мстр кашида ме монад

به موج صفحهٔ مسطر کشیده می‌ماند

зи аҷз агар сари тӯмор шиква бигушоем

ز عجز اگر سر طومار شکوه بگشایم

Нафас ба сина чу хат бар ҷарида ме монад

نفس به سینه چو خط بر جریده می‌ماند

Куҷо рӯем ки домони саъии бсмли мо

کجا رویم ‌که دامان سعی بسمل ما

зи заъф дар таҳи хӯн чакида ме монад

ز ضعف در ته خون چکیده می‌ماند

Чаҳ гул кунем ба домани зи пой хоб олуд

چه‌ گل‌ کنیم به دامن ز پای خواب‌آلود

Баҳори обилаи ҳам нодамида ме монад

بهار آبله هم نادمیده می‌ماند

Ба норасои парвоз рафтаам аз хеш

به نارسایی پرواز رفته‌ام از خویش

Пари шикаста ба ранг парида ме монад

پر شکسته به رنگ پریده می‌ماند

Қадаҳ ба дасти хумсатон шавқ кист баҳор

قدح به دست خمستان شوق ‌کیست بهار

Ки гул ба чеҳра соғар кашида ме монад

که ‌گل به چهره ساغر کشیده می‌ماند

Ба ҳасрати дами теғати ҷароҳати дили мо

به حسرت دم تیغت جراحت دل ما

Ба ошиқони гиребон дарида ме монад

به عاشقان گریبان دریده می‌ماند

Ба табъи мавҷи гуҳар изтироб натавон ёфт

به طبع موج ‌گهر اضطراب نتوان یافت

Сиришки мо ба дил орамида ме монад

سرشک ما به دل آرمیده می‌ماند

зи нусхаи ду ҷаҳони дарси мо фаромӯшии сет

ز نسخهٔ‌ دو جهان درس ما فراموشی‌ست

Ба гӯши мо суханӣ ношунида ме монад

به‌گوش ما سخنی ناشنیده می‌ماند

Маро ба базми адаби кулуфтӣ ки ҳаст ин аст

مرا به بزم ادب‌کلفتی‌که هست این است

Ки шавқи бсмлу дил нотапида ме монад

که شوق بسمل و دل ناتپیده می‌ماند

Хушаст тоза кунӣ табъи дӯстони бедил

خوش است تازه ‌کنی طبع دوستان بیدل

Ки фитратат ба шароб расида ме монад

که فطرتت به شراب رسیده می‌ماند