зи баъди мо на ғазали не қасида ме монад

ز بعد ما نه غزل نی قصیده می‌ماند

зи хомаҳо ду се ашк чакида ме монад

ز خامه‌ها دو سه اشک چکیده می‌ماند

Чаман ба хотири ваҳшат расида ме монад

چمن به خاطر وحشت رسیده می‌ماند

Бисоти ғунча ба домон чида ме монад

بساط غنچه به دامان چیده می‌ماند

Саботи айш ки дорад ки чун пари товус

ثبات عیش‌ که دارد که چون پر طاووس

Ҷаҳон ба шухӣ ранг парида ме монад

جهان به شوخی رنگ پریده می‌ماند

Шарори собиту сайёраи дом фурсат кист

شرار ثابت و سیاره دام فرصت ‌کیست

Фалак ба коғази оташ расида ме монад

فلک به‌ کاغذ آتش رسیده می‌ماند

Куҷо барем ғубори ҷунун ки саҳрои ҳам

کجا بریم غبار جنون‌که صحرا هم

зи гирдбод ба домон чида ме монад

ز گردباد به دامان چیده می‌ماند

зи ғунчаи дили булбули суроғи пайкони гир

ز غنچهٔ دل بلبل سراغ پیکان ‌گیر

Ки шохи гул ба камон кашида ме монад

که شاخ گل به‌ کمان کشیده می‌ماند

Бғири айби худами зин чаман намонад ба ёд

بغیر عیب خودم زین چمن نماند به یاد

Гулӣ ки май дамад аз худ ба дида ме монад

گلی‌ که می‌دمد از خود به دیده می‌ماند

Қадаҳ ба базми ту ёрб сар бурӣда кист

قدح به بزم تو یارب سر بریدهٔ ‌کیست

Ки шишаи ҳам ба гулӯӣ бурӣда ме монад

که شیشه هم به‌گلوی بریده می‌ماند

Ғурури оина хиҷлатаст перон ро

غرور آینهٔ خجلت است پیران را

Камони зи саркашии худ хамида ме монад

کمان ز سرکشی خود خمیده می‌ماند

Ҳуҷуми файз дар оғӯши нотўониҳост

هجوم فیض در آغوش ناتوانیهاست

Шикасти ранг ба субҳ дамида ме монад

شکست رنگ به صبح دمیده می‌ماند

Дар ин чаман ба чаҳ ваҳшати шикастае доман

در این چمن به چه وحشت شکسته‌ای دامن

Ки май рӯй ту ва ранг парида ме монад

که می‌روی تو و رنگ پریده می‌ماند

Ба номи маҳз қаноат кун аз нишони адам

به نام محض قناعت کن از نشان عدم

Даҳони ёр ба ҳарф шунида ме монад

دهان یار به حرف شنیده می‌ماند

зи синагар нафасӣ бету мекашад бедил

ز سینه ‌گر نفسی بی‌تو می‌کشد بیدل

Ба дӯд аз дил оташ кашида ме монад

به دود از دل آتش‌کشیده می‌ماند