На ғунчаи сар ба гиребон кашида ме монад

نه غنچه سر به گریبان‌ کشیده می‌ماند

зи сояи сарви ҳам ӣнҷо хамида ме монад

ز سایه سرو هم اینجا خمیده می‌ماند

Замину зилзила , гардун ва сад ҷунуни гардиш

زمین و زلزله‌،‌گردون و صد جنون گردش

Дар ин ду варта касе орамида ме монад

در این دو ورطه کسی آرمیده می‌ماند

зи булбулу гули ин боғ то диҳанд суроғ

ز بلبل و گل این باغ تا دهند سراغ

Пари шикаста ва ранг парида ме монад

پر شکسته و رنگ پریده می‌ماند

зи яъс , шишаи рашкӣ магар занем ба санг

ز یأس‌، شیشهٔ رشکی مگر زنیم به سنگ

Вагарнаи субҳи тараб нодамида ме монад

وگرنه صبح طرب نادمیده می‌ماند

Хаёл нашутур мижгон кист дар гулшан

خیال نشتر مژگان کیست در گلشن

Ки шохи гул ба рук хӯн кашида ме монад

که شاخ‌گل به رک خون‌کشیده می‌ماند

Ба даври зулфи ту гесуии маҳвашон яксар

به دور زلف تو گیسوی مهوشان یکسر

Ба норасои ток бурӣда ме монад

به نارسایی تاک بریده می‌ماند

Чу гул ба завқи ҳавас ҳарза ханд натавон буд

چو گل به ذوق هوس هرزه‌خند نتوان بود

Шукуфтагӣ ба даҳон дарида ме монад

شکفتگی به دهان دریده می‌ماند

Хаёли кӣна ба дилгар ҳамаи сари мӯеи сет

خیال کینه به دل گر همه سر مویی‌ست

Ба сад қиёмати хор халида ме монад

به صد قیامت خار خلیده می‌ماند

Таровати ман ва мое ки мояаш нафас аст

طراوت من و مایی که مایه‌اش نفس است

Ба хӯнӣ аз раги бсмл чакида ме монад

به خونی از رگ بسمل چکیده می‌ماند

Гудохт ҳайратам аз норасои ашкӣ

گداخت حیرتم از نارسایی اشکی

Ки об мешаваду маҳв дида ме монад

که آب می‌شود و محو دیده می‌ماند

зи бскаҳи риштаи сози нафас гусехта аст

ز بسکه رشتهٔ ساز نفس‌ گسیخته است

Нишоти дил ба навой рамида ме монад

نشاط دل به نوای رمیده می‌ماند

Ғаниматаст дамӣ чанд машқ нола кунем

غنیمت است دمی چند مشق ناله کنیم

Қафас ба сафҳа мстр кашида ме монад

قفس به صفحهٔ مسطر کشیده می‌ماند

Ба ҳарчӣ вонгрии сурбаи доман хок аст

به هرچه وانگری سربه دامن خاک است

Ҷаҳон ба ашки зи мижгон чакида ме монад

جهان به اشک ز مژگان چکیده می‌ماند

Ҳаё нахост хаёлаш ба дили ниқоби дард

حیا نخواست خیالش به دل نقاب درد

Ки доғи ҳасрати бедил ба дида ме монад

که داغ حسرت بیدل به دیده می‌ماند