Зон нашъа ки қлқл ба лаб шиша дуанд
زان نشئه که قلقل به لب شیشه دواند
Сад ранги срири қаламам реша дуанд
صد رنگ صریر قلمم ریشه دواند
Чун шамъ агар сӯхти сару барги нигоҳам
چون شمع اگر سوخت سر و برگ نگاهم
Хокистари ман шуъла дар андеша дуанд
خاکستر من شعله در اندیشه دواند
Аз ишқу ҳавас чора надорам чаҳ тавон кард
از عشق و هوس چاره ندارم چه توان کرد
Саъй нафасаст ин ки ба ҳрпишаҳ дуанд
سعی نفس است اینکه به هرپیشه دواند
Хору хаси авҳоми гирифтаи сети ҷаҳон ро
خار و خس اوهام گرفتهست جهان را
Кӯи барқ ки як решаи дарин беша дуанд
کو برق که یک ریشه درین بیشه دواند
Дар сози вафои нохуни тадбир дигар нест
در ساز وفا ناخن تدبیر دگر نیست
Фарҳоди ҳамон бар сари худ теша дуанд
فرهاد همان بر سر خود تیشه دواند
Онҷо ки хаёлати чамани орой ҳузур аст
آنجا که خیالت چمنآرای حضور است
Мижгон ба сад андоз нигаҳ реша дуанд
مژگان به صد انداز نگه ریشه دواند
Дар базми ту шамъӣ ба гудози омада вақт аст
در بزم تو شمعی به گداز آمده وقت است
Рангӣ ба рухами ғайрати ҳам пеша дуанд
رنگی به رخم غیرت هم پیشه دواند
Маҳваст ба хомӯшии мисатони нигоҳат
محو است به خاموشی مستان نگاهت
Шурӣ ки нафас дар нафас шиша дуанд
شوری که نفس در نفس شیشه دواند
Бедили гуҳари назм касе рост ки имрӯз
بیدل گهر نظم کسی راست که امروز
Дар баҳри ғазали заврақ андеша дуанд
در بحر غزل زورق اندیشه دواند