Гар нолаи ман партав андеша дуанд

گر نالهٔ من پرتو اندیشه دواند

Тӯфони қиёмат ба фалак реша дуанд

توفان قیامت به فلک ریشه دواند

Шавқи ту ба сомони хароши дили ушшоқ

شوق تو به سامان خراش دل عشاق

Нохун чаҳ хаёласт магар теша дуанд

ناخن چه خیال است مگر تیشه دواند

Давр аз мижа ашкаст ва ҳамон бесару пое

دور از مژه اشک است و همان بی‌سر و پایی

Ғурбати ҳамаи касро ба чунин беша дуанд

غربت همه‌ کس را به چنین بیشه دواند

Шурии сет дар ин базм каз афсун шикастан

شوری‌ست در این بزم‌ کز افسون شکستن

Чандон ки парӣ бол кашад шиша дуанд

چندان که پری بال کشد شیشه دواند

Сад кӯчаи хаёли сети ғубори нафаси ӣнҷо

صد کوچه خیال‌ست غبار نفس اینجا

То сайри гиребон ба чаҳ андеша дуанд

تا سیر گریبان به چه اندیشه دواند

Маҷнӯни ту рогар ҳамаи тан банд хамӯшӣ сет

مجنون تو راگر همه تن‌بند خموشی‌ست

Чун неи ҳаваси нола ба сад беша дуанд

چون نی هوس ناله به صد بیشه دواند

Вақтаст ки чун ғунча ба афсун хамӯшӣ

وقت است‌که چون غنچه به افسون خموشی

Дар нолаи булбули нафасам реша дуанд

در نالهٔ بلبل نفسم ریشه دواند

Саъии амл аз қади дўто чора надорад

سعی امل از قد دوتا چاره ندارد

Бедил ба раҳи кӯҳканӣ теша дуанд

بیدل به ره‌کوهکنی تیشه دواند