Ин ситами кишон ки ваҳми зиндагиро ҳола анд
این ستمکیشان که وهم زندگی را هالهاند
Дар талоши худкушиҳо шуъла ҷувола анд
در تلاش خودکشیها شعلهٔ جوالهاند
Умрҳо шуд ҳарфи дардии ошноӣ гӯш нест
عمرها شد حرف دردی آشنای گوش نیست
Кӯҳкан то бенафас шуд кӯҳҳо бенола анд
کوهکن تا بینفس شد کوهها بینالهاند
Халқӣ аз худ рафт ва акнӯн зикр эшон ме равад
خلقی از خود رفت و اکنون ذکر ایشان میرود
Корвони хобро афсонаҳо дунбола анд
کاروان خواب را افسانهها دنبالهاند
Даъвии мардони ин асри инфеъолӣ беш нест
دعوی مردان این عصر انفعالی بیش نیست
Шер меғуранд ва чун вомии рисӣ бузғола анд
شیر میغرند و چون وامیرسی بزغالهاند
Сард шуд дил аз дами ин паҳлавонони ғурур
سرد شد دل از دم این پهلوانان غرور
Рустаманд аммо бағали парвардаҳои хола анд
رستمند اما بغلپروردههای خالهاند
Дили сиёҳии як қалами ойӣнаи дор суҳбат аст
دل سیاهی یک قلم آیینهدار صحبت است
Гар ҳама аҳл хуросонанд аз бангола анд
گر همه اهل خراسانند از بنگالهاند
Ҷумла бо рӯй мулоим қатраанд аммо чаҳ суд
جمله با روی ملایم قطرهاند اما چه سود
Чун ба минои дили афтоданд яксар жола анд
چون به مینای دل افتادند یکسر ژالهاند
Ҳамчуи дандони баҳри аизои васлу ҳиҷрашони яке сет
همچو دندان بهر ایذا وصل و هجرشان یکیست
Гар ҳамаи як сола меоянд вагар садсола анд
گر همه یکساله میآیند و گر صدسالهاند
Бо урӯҷи ҷоҳи ин афсурдагон бе мадор
با عروج جاه این افسردگان بیمدار
Бар лаб ҳар бом чун хишти куҳан тбхолаҳ анд
بر لب هر بام چون خشت کهن تبخالهاند
Чашм агар дорад тамизи ҳасану қубҳи эътибор
چشم اگر دارد تمیز حسن و قبح اعتبار
Зангёни ҷомаи гулгун , навбаҳор лола анд
زنگیان جامه گلگون، نوبهار لالهاند
Бедил аз хираду бузурги он ба ки бурдорӣ назар
بیدل از خرد و بزرگ آن به که برداری نظر
Давр говон рафт ва акнӯн ҳозирон гӯсола анд
دور گاوان رفت و اکنون حاضران گوسالهاند