Ҳаваси муштоқ расвоӣ макун савдои пинҳон ро
هوس مشتاق رسوایی مکن سودای پنهان را
Ба рӯй хандаи мардуми макаши чоки гиребон ро
به روی خندهٔ مردم مکش چاکگریبان را
Ба барқи нолаи оташ дар баҳори рангу бӯи афкан
به برق ناله آتش در بهار رنگ و بو افکن
Чу шабнам обрӯе нест ӣнҷои чашми гирён ро
چو شبنم آبرویی نیست اینجا چشمگریان را
Барӣни маҳфили назари вокрднм чун шамъ май сӯзад
براین محفل نظر واکردنم چون شمع میسوزد
Табассум дар намаки хобоанди ин захми намоён ро
تبسم در نمک خواباند این زخم نمایان را
Кафӣ афшондаам чун субҳ лек аз нанги бекорӣ
کفی افشاندهام چون صبح لیک از ننگ بیکاری
Ба ваҳшати даста май бандами шикасти ранги имкон ро
بهوحشت دسته میبندم شکست رنگ امکانرا
Ба арзи ноз маъшӯқӣ кашид азгриаҳи кори ман
به عرض ناز معشوقیکشید ازگریهکار من
Сиришки охири сарангушт ҳиное кард мижгон ро
سرشک آخر سرانگشت حناییکرد مژگان را
Ниқоб аз оҳ ман бурдору чоки дили тмошокн
نقاب از آه من بردار و چاک دل تماشاکن
Ҳиҷобӣ нест ҷзгрди нафасҳо субҳи урён ро
حجابی نیست جزگرد نفسها صبح عریان را
Ғубории дидае дигари зи ҳоли мо чаҳ май пурсӣ
غباری دیدهای دیگر ز حال ما چه میپرسی
Шикасти ойӣна пардозаст ранги нотавонон ро
شکست آیینه پرداز است رنگ ناتوانان را
зи маҳви ҷилваи ?ути шухии сар мӯе наме болад
ز محو جلوهات شوخی سر مویی نمیبالد
Нигаҳ дар дидаи ойӣна хӯн шуд чашми ҳайрон ро
نگه در دیدهٔ آیینه خون شد چشم حیران را
Згрди ранги ин гулшан , набӯд макони бурун ҷустан
زگرد رنگ اینگلشن، نبود مکان برون جستن
Ба ранги субҳи охир бар худ аФшондими домон ро
به رنگ صبح آخر بر خود افشاندیم دامان را
зи бенаии сет аз хори алойиқи доман фишондан
ز بیناییست از خار علایق دامن فشاندن
Нигоҳи он ба ки бардорад зи раҳи хеши мижгон ро
نگاه آن بهکه بردارد ز ره خویش مژگان را
Дарин гулшан ба ин танагӣ набояд ғунчаи гардидан
درینگلشن به این تنگی نباید غنچهگردیدن
Чўгли як чоки дили вошў ба домани каши гиребон ро
چوگل یک چاک دل واشو بهدامنکشگریبان را
Мҷу аз ҳарзаи табъони ҷавҳари поси нафаси бедил
مجو از هرزه طبعان جوهر پاس نفس بیدل
Ки ҳифзи буии худ мушкили бўдглҳои хандон ро
که حفظ بوی خود مشکل بودگلهای خندان را