Мусаввирон ба ҳазор инфеъол пайвастанд

مصوران به هزار انفعال پیوستند

Ки турра ту кашиданд ва хома нашикастанд

که طرهٔ تو کشیدند و خامه نشکستند

зи ҷаҳли нисбати қад ту мекунанд ба сарв

ز جهل نسبت قد تو می‌کنند به سرو

Фузул чанд ки помол фитрат пастанд

فضول چند که پامال فطرت پستند

Ба ранги ақди гуҳари во наме тавон кардан

به رنگ عقد گهر وا نمی‌توان کردن

Дилӣ ки дар хами зулфи тўоши гиреҳи бастанд

دلی‌که در خم زلف تواش گره بستند

зи офтоб гузаштааст мади абрўбт

ز آفتاب گذشته است مد ابروبت

Кмонкшони зиҳи ноз пар зибардастанд

کمانکشان زه ناز پر زبردستند

Димоғи сӯхтагон беш аз ин вафо накунад

دماغ‌سوختگان بیش از این وفا نکند

Сапандҳо ба сад оҳанги як садои ҷустанд

سپندها به صد آهنگ یک صدا جستند

зи шоми мо макаш эй ҳасрати интизори саҳар

ز شام ما مکش ای حسرت انتظار سحر

Ба даври мо қадаҳ офтоб бишикастанд

به دور ما قدح آفتاب بشکستند

Дар ин муҳӣт адаб кун зи худнамое ҳо

در این محیط ادب کن ز خودنمایی‌ها

Ҳубобу мавҷ ҳамон нестанд агар ҳастанд

حباب و موج همان نیستند اگر هستند

Адаби зи мардумаки дида ме тавон омухт

ادب ز مردمک دیده می‌توان آموخت

Ки сокинанд агар ҳӯшёр агар мустанад

که ساکنند اگر هوشیار اگر مستند

зи вазъ шамъ хамӯш ин наво пурафшон аст

ز وضع شمع خموش این نوا پرافشان است

Ки шуълаҳо ҳамаи худро ба доғи дили бастанд

که شعله‌ها همه خود را به داغ دل بستند

Ба завқи ваҳшати он қавми сӯхтами бедил

به ذوق وحشت آن قوم سوختم بیدل

Ки нолаи вор чу бархестанд , нанишастанд

که ناله‌وار چو برخاستند، ننشستند