Чунон печидаи тӯфони сиришками кӯҳу ҳомӯн ро

چنان پیچیده توفان سرشکم کوه و هامون را

Ки нақши пои ҳам гирдоб шуд Фарҳоду маҷнӯн ро

که نقش پای هم گرداب شد فرهاد و مجنون را

Ҷунун меҷӯшад аз мади нигоҳи ҳайратам аммо

جنون می‌جوشد از مدّ نگاه حیرتم اما

Ба ҷӯии раги сдонтўони шунидани муваҷҷаҳи хӯн ро

به جوی رگ صدا نتوان شنیدن موجهٔ خون را

Чу симат нест хомаш кун ки савтати бросргрдд

چو سیمت نیست خامُش‌کن که صوتت بی‌اثر گردد

Садоҳои аҷоиб аз раҳ симаст қонӯн ро

صداهای عجایب از ره سیم است قانون را

Табассуми азлб ӯ хат кашид охир ба хӯни ман

تبسم از لب او خط کشید آخر به خون من

Напушед аз назокати пардаи ин лафзи мазмун ро

نپوشید از نزاکت پردهٔ این لفظ مضمون را

Ба ҳарҷо май рӯми азҳсрти он шамъ май сӯзам

به هرجا می‌روم ازحسرت آن شمع می‌سوزم

Ҷаҳони оташ буд парвона аз базми берун ро

جهان آتش بود پروانهٔ ازبزم‌بیرون را

Дрштиҳогўоро мешавад дар олами улфат

درشتی‌ها گوارا می‌شود در عالم الفت

Раги санги маломати риштаи ҷон буд маҷнӯн ро

رگ سنگ ملامت رشتهٔ جان بود مجنون را

Ба хӯн май ғлтм аз андешаи нози сияҳи мастӣ

به خون می‌غلتم از اندیشهٔ ناز سیه‌مستی

Ки чашми шӯх ӯ дарҷоам меҳал кард афюн ро

که چشم شوخ او در جام می حل‌کرد افیون را

Дил доностгар пргоргрдўн марказӣ дорад

دل داناست، گر پرگار گردون مرکزی دارد

Чу ҷӯш май , сари хам , мағз медонад Флотўн ро

چو جوش می، سر خم‌، مغز می‌داند فلاطون را

Чаҳ созад мӯии перӣ бо дили ғифлати сиришти ман

چه سازد موی پیری با دل غفلت‌سرشت من

Ки бролоиши ботин тасарруф нест собӯн ро

که بر آلایش باطن تصرف نیست صابون را

Машав зоФтодгони ғофил ки охири сояи оҷиз

مشو ز افتادگان غافل که آخر سایهٔ عاجز

Ба паҳлуи зердасти хеши создкўаҳи вҳомўн ро

به پهلو زیردست خویش سازد کوه و هامون را

зи сарв ва қамарён пайдост бедили кандарин гулшан

ز سرو و قمریان پیداست بیدل کاندرین گلشن

Ба сар хокистараст аз дўргрдўни табъи мавзун ро

به سر خاکستر است از دور گردون طبع موزون را