Оқибат дар ҳалқаи он зулф , дил ҷо ме кунад

عاقبت‌در حلقهٔ‌آن زلف‌، دل جا می‌کند

Акс дар ойӣнаи роҳи шӯхе вомӣ кунад

عکس در آیینه راه شوخیی وامی‌کند

Ғамзаи ваҳшии мизоҷат дар дили маҷрӯҳи ман

غمزهٔ وحشی مزاجت در دل مجروح من

Захми нохунро хаёли мавҷ дарё ме кунад

زخم ناخن را خیال موج دریا می‌کند

Сатри оҳӣ то намоён шуд дил аз ҷо рафта аст

سطر آهی تا نمایان شد دل از جا رفته است

Хома улфат намедонам чаҳ иншо ме кунад

خامهٔ الفت نمی‌دانم چه انشا می‌کند

Гуҳи тағофул май тарошади гоҳи найранги нигоҳ

گه تغافل می‌تراشد گاه نیرنگ نگاه

Ҷилваро ойӣнаи мо сахт расво ме кунад

جلوه را آیینهٔ ما سخت رسوا می‌کند

Домани мастӣ ба осонӣ намеояд ба даст

دامن مستی به آسانی نمی‌آید به دست

Бода хӯнҳо мехӯрд то нашъа пайдо ме кунад

باده خونها می‌خورد تا نشئه پیدا می‌کند

Дар зиён хеш кӯш эй онкии хоҳии нафъи халқ

در زیان خویش ‌کوش ای آنکه خواهی نفع خلق

Мумиёеи ҳам шикасти худ таманно ме кунад

مومیایی هم شکست خود تمنا می‌کند

Ғунча май гўидкаҳ эй дар бндклФти мондагон

غنچه می‌گویدکه ای در بندکلفت‌ماندگان

Уқдаи дилро ҳамин ошуфтагӣ вомӣ кунад

عقدهٔ دل را همین آشفتگی وامی‌کند

: нест мавҷӯдӣ ки набӯд ғарқаи гирдоби ваҳм

:نیست موجودی‌که نبود غرقهٔ‌گرداب وهم

Баҳри ҳам умрии сети дасти мавҷ боло ме кунад

بحر هم عمری‌ست دست موج بالا می‌کند

Ҳастӣ биҳосли мо бскаҳ муштоқ фаност

هستی بیحاصل ما بسکه مشتاق فناست

Ҳарки гардад хоки дили андеша мо ме кунад

هرکه‌ گردد خاک دل اندیشهٔ ما می‌کند

Хоксорон то куҷо доранд поси обрӯ

خاکساران تا کجا دارند پاس آبرو

Сояро аз оҷизии ҳаркаси таҳ по ме кунад

سایه را از عاجزی هرکس ته پا می‌کند

Ошёни улфати дил чун нафас дар роҳи мост

آشیان الفت دل چون نفس در راه ماست

Варна моро ӣнқадари парвоз анқо ме кунад

ورنه ما را اینقدر پرواز عنقا می‌کند

Дар биёбони талаби бедили таъаммул раҳзан аст

در بیابان طلب بیدل تأمل رهزن است

Кори имрӯзи турои андеша фардо ме кунад

کار امروز ترا اندیشه فردا می‌کند