Тооинаҳи рӯбарӯии мо буд

تاآینه‌روبروی ما بود

Гулчини баҳори каҳрабо буд

گلچین بهار کهربا بود

Ёди дами ъшртӣ ки чун субҳ

یاد دم عشرتی‌ که چون صبح

Ойӣнаи мо нафаси намо буд

آیینهٔ ما نفس‌نما بود

Фарёди шикастаи рангии мо

فریاد شکسته‌رنگی ما

Умрӣ чу нигоҳи серумаи со буд

عمری چو نگاه سرمه‌سا بود

Шуд аҷзи ҳиҷоб варна аз дил

شد عجز حجاب ورنه از دل

Токўии ту роҳи нолаи вобўд

تاکوی تو راه ناله وابود

Ойӣна чаҳ сон гирифт ҳайрат

آیینه چه سان ‌گرفت حیرت

Азъкси ту даст дар ҳино буд

ازعکس تو دست در حنا بود

Ҷӯшед зи шуълаи ту доғам

جوشید ز شعلهٔ تو داغم

Сарчашмаи аҷз , кибриё буд

سرچشمهٔ عجز،‌ کبریا بود

Дар роҳи ту ҳарчӣ аз ғуборам

در راه تو هرچه از غبارم

Бардошти фалаки кафи дуо буд

برداشت فلک‌ کف دعا بود

Ҳар оҳ ки баркашидам аз дил

هر آه ‌که برکشیدم از دل

Чун мавҷ ба гавҳари ошно буд

چون موج به ‌گوهر آشنا بود

Дил низ чу сина устихон дошт

دل نیز چو سینه استخوان داشت

То ёди хаданг ӯ ҳумо буд

تا یاد خدنگ او هما بود

Бишикаст дил ва накард оҳӣ

بشکست دل و نکرد آهی

Ин шишаи аҷаби тнки садо буд

این شیشه عجب تنک‌ صدا بود

Хӯн шуд дилу соғар чаман зад

خون شد دل و ساغر چمن زد

Майхонаи могдози мо буд

میخانهٔ ماگداز ما بود

Бедили тоҷӣ ки дидӣ имрӯз

بیدل تاجی ‌که دیدی امروز

Фардои бинии нишони по буд

فردا بینی نشان پا بود