Баъди азинти сабзаи хат дар сиёҳӣ ме равад
بعد ازینت سبزه خط در سیاهی میرود
эй зи худ ғофили замони хуш нигоҳӣ ме равад
ای ز خود غافل! زمان خوش نگاهی میرود
намешавад сарсабзии ин боғи помоли хазон
میشود سرسبزی این باغ پامال خزان
Хўшдлии ҳайт ба гирди ранг коҳӣ ме равад
خوشدلیهایت به گرد رنگ کاهی میرود
Бо қад хам гашта фикри сайди ъушрати аблаҳии сет
با قد خمگشته فکر صید عشرت ابلهیست
Ҳамчуи мавҷ аз чанги ин қуллоб моҳӣ ме равад
همچو موج از چنگ این قلاب ماهی میرود
Чора душвораст дар тасхири ваҳшати пешагон
چاره دشوار است در تسخیر وحشتپیشگان
Накҳати гул ҳар тараф гардид роҳӣ ме равад
نکهت گل هر طرف گردید راهی میرود
Ҷон ба пеши чашм бибокт надорад қӣматӣ
جان به پیش چشم بیباکت ندارد قیمتی
Ройгони ин гавҳар аз даст сипоҳӣ ме равад
رایگان این گوهر از دست سپاهی میرود
Сархуши паймонаи нози муҳӣт ҷилва ем
سرخوش پیمانهٔ ناز محیط جلوهایم
Мавҷи мо аз худ ба дӯши каҷ кулоҳӣ ме равад
موج ما از خود به دوش کجکلاهی میرود
Нест собӯни кудуратҳои дили ғайри азгдоз
نیست صابون کدورتهای دل غیر از گداز
Чун шавад хокистар аз оташ сиёҳӣ ме равад
چون شود خاکستر از آتش، سیاهی میرود
Сайқали зангори кулуфтҳо ҳамин оҳасту бас
صیقل زنگار کلفتها همین آه است و بس
Зулмати шаб бо насим субҳгоҳӣ ме равад
ظلمت شب با نسیم صبحگاهی میرود
Кист гардад монеъи ранг аз тавофи барги гул
کیست گردد مانع رنگ، از طواف برگ گل؟
Хӯни ман то доманат хоҳӣ нахоҳӣ ме равад
خون من تا دامنت، خواهی نخواهی، میرود
Аз хат ӯ дам мазан бедил ки ин ҳарфи ғариб
از خط او، دم مزن بیدل که این حرف غریب
Бар забони хома ӣ сунъ алоҳӣ ме равад
بر زبان خامه صنع الاهی میرود