Қайд ҳастӣ нест монеъи хотири озода ро

قید هستی نیست مانع خاطرِ آزاده را

Дар дили минои буруни гардии сети ранги бода ро

در دل مینا برون‌ گردی‌ست رنگ باده را

Хўобноконро намебошад тамизи рӯзу шаб

خوابناکان را نمی‌باشد تمیز روز و شب

Зулмат ва нураст яксони тан ба ғифлат дода ро

ظلمت و نور است یکسان تن‌به‌غفلت‌داده‌ را

Нотавонии машқ дардӣ кун ки дар девони ишқ

ناتوانی مشقِ دَردی کن که در دیوان عشق

Нест хаттии ҷуз даридани номаҳои сода ро

نیست خطی جز دریدن نامه‌های ساده را

Ҳамчуи гавҳари сбҳаҳи икдонаҳи дил ҷамъ кун

همچو گوهر سبحهٔ یکدانهٔ دل جمع‌ کن

Чанд чун каф бар сари оби афкании саҷҷода ро

چند چون‌ کف بر سرِ آب افکنی سجاده را

Нест сарв аз бе барии мамнӯни эҳсони баҳор

نیست سرو از بی‌بری ممنون احسان بهار

Бори миннат хам насозад гардани озода ро

بارِ منّت خم نسازد گردن آزاده را

Об дар ҳар сарзамин дорад ҷудои хосиятӣ

آب در هر سرزمین دارد جدا خاصیتی

Нашъа бошад мухталиф дар ҳар табиати бода ро

نشئه باشد مختلف در هر طبیعت باده را

Ашки яъси олӯда буд аз дидаи беруни рехтам

اشکِ یأس‌آلوده بود از دیده بیرون ریختم

Хок бар сар кардам ин Тифли надомати зода ро

خاک بر سر کردم این طفل ندامت‌زاده را

Ҳркҷои ибрати саводи хок равшан ме кунад

هرکجا عبرت سواد خاک روشن می‌کند

Хиҷлати кӯрии сети чашм аз нақш по накушода ро

خجلت‌ِ کوری‌ست چشم از نقشِ پا نگشاده را

Бе нафаси гаштани тилисми роҳат дил бӯда аст

بی‌نفس‌ گشتن طلسم راحت دل بوده است

Мавҷи манзил май занам то маҳв кардам ҷода ро

موج منزل می‌زنم تا محو کردم جاده را

Бедил аз таслим , мо ҳам сайди дил ҳо карда ем

بیدل از تسلیم‌، ما هم صید دل‌ها کرده‌ایم

Нисбатӣ бо зулф мебошад сари афтода ро

نسبتی با زلف می‌باشد سرِ افتاده را