Ҷавҳари тамкини мард аз лоф барҳам ме шавад
جوهر تمکین مرد از لاف برهم میشود
Мо ва ман чун беш мегардад ҳаё кам ме шавад
ما و من چون بیش میگردد حیا کم میشود
Нест осони рабти қилу қоли номавзуни халқ
نیست آسان ربط قیل و قال ناموزون خلق
Сикта мехонд нафас то лаб фароҳам ме шавад
سکته میخواند نفس تا لب فراهم میشود
Рафт айёмӣ ки тақлиди инфеъоли халқ буд
رفت ایامی که تقلید انفعال خلق بود
Сӯрати санги ин замони исо ва Марям ме шавад
صورت سنگ اینزمان عیسی و مریم میشود
Реша ҳо дорад ҷунуни тухми найранги хаёл
ریشهها دارد جنون تخم نیرنگ خیال
намекашад гандуми сар аз фирдавс ва одам ме шавад
میکشد گندم سر از فردوس و آدم میشود
Дастгоҳи ъушрату андӯҳи ин маҳфил дил аст
دستگاه عشرت و اندوه این محفل دل است
Шамъ ҳангом хамӯшӣ нахл мотам ме шавад
شمع هنگام خموشی نخل ماتم میشود
Ҳарф бисёраст аммо ҳечкас огоҳ нест
حرف بسیار است اما هیچکس آگاه نیست
Чун ду дил бо икдгр ҷӯшад ду олам ме шавад
چون دو دل با یکدگر جوشد دو عالم میشود
Ҷаҳд май бояд , Фсрдни як қалам бе ҷавҳарии сет
جهد میباید، فسردن یک قلم بیجوهریست
Теғ чун абрӯи зи бекорӣ тбрдм ме шавад
تیغ چون ابرو ز بیکاری تبردم میشود
эй фақир аз каффаи тамкини манъами шарми дор
ای فقیر از کفهٔ تمکین منعم شرم دار
Гар ба таъзим ту бархезад зи ҷо кам ме шавад
گر به تعظیم تو برخیزد ز جا کم میشود
Корвон сбҳаҳам андӯҳи вомондни крост
کاروان سبحهام اندوه واماندن کراست
Ҳарки пас монад дами дигар мақдам ме шавад
هرکه پس مانَد دم دیگر مقدم میشود
Барнагардонд фанои ахлоқи софии тинатон
برنگرداند فنا اخلاق صافیطینتان
Пунбаи баъд аз сӯхтанҳо низ марҳам ме шавад
پنبه بعد از سوختنها نیز مرهم میشود
Бори шарми ҷуръати дидор сангин бӯда аст
بار شرم جرأت دیدار سنگین بوده است
Чашм барме дораму дӯши мижа хам ме шавад
چشم برمیدارم و دوش مژه خم میشود
Васли хубон муғтанам гиред каз аҷзои субҳ
وصل خوبان مغتنم گیرید کز اجزای صبح
Дар бар гул гиря дорад ҳарчӣ шабнам ме шавад
در بر گل گریه دارد هرچه شبنم میشود
Бигузаред аз ҳақ ки бар хон мукофоти амал
بگذرید از حق که بر خوان مکافات عمل
Даъвии ботили қисм гар мехӯрд сам ме шавад
دعوی باطل قسم گر میخورد سم میشود
Бо хамӯшӣ соз кун бедил ки дар аҳли замон
با خموشی ساز کن بیدل که در اهل زمان
Гар ҳама мадҳаст то бар лаб расад нам ме шавад
گر همه مدح است تا بر لب رسد نم میشود