Золим чаҳ хаёласт мؤдб ба дар ояд
ظالم چه خیال است مؤدب بهدر آید
Он нест каҷӣ каз дами ақраба ба дар ояд
آن نیست کجی کز دم عقرب بهدر آید
Май чорагар кулуфт зӯҳҳод нигарадед
می چارهگر کلفت زهاد نگردید
Тӯфони магар аз ӯҳдаи мазҳаб ба дар ояд
توفان مگر از عهدهٔ مذهب بهدر آید
Ороми замонии сет ки дар илми яқинат
آرام زمانیست که در علم یقینت
Таъсии зи ҷамъияти кавкаб ба дар ояд
تاثیر ز جمعیت کوکب بهدر آید
Ҷуз сӯхтани афсурдаи дилон ҳеҷ надоранд
جز سوختن افسردهدلان هیچ ندارند
Раҳмаст ба хиштӣ ки зи қолаб ба даройад
رحم است به خشتی که ز قالب بهدر آید
Бо бахти сияҳи чораи хобам чаҳ хаёласт
با بخت سیه چارهٔ خوابم چه خیال است
Бедор шавад соя чу аз шаб ба даройад
بیدار شود سایه چو از شب بهدر آید
Зини марҳалаи хобоанда ба дар зан ки мабодо
زین مرحله خوابانده به در زن که مبادا
Овози савор аз сами мураккаб ба даройад
آواز سوار از سم مرکب بهدرآید
Чун моҳи нав аз шарми замини бӯси ту доғам
چون ماه نو از شرم زمینبوس تو داغم
Ҳарчанд ки пешонӣам аз лаб ба дар ояд
هرچند که پیشانیام از لب به در آید
Хаттии зи сиҳкории ман сабт ҷабин аст
خطی ز سیهکاری من ثبت جبین است
Тарсам ки занад ҷӯшу мураккаб ба дар ояд
ترسمکه زند جوش و مرکب بهدر آید
Онҷо ки ғубори асар аз хуй ту гиранд
آنجا که غبار اثر از خوی تو گیرند
Оташтаряш чун арақ аз таб ба даройад
آتش تریش چون عرق از تب بهدرآید
Гар партави ҳасани ту ба ин барқ шиква аст
گر پرتو حسن تو به این برق شکوه است
Хуршеди ҳам аз хонаи магари шаб ба даройад
خورشید هم از خانه مگر شب بهدرآید
Дар хилвати дили суҳбати авҳом вабол аст
در خلوت دل صحبت اوهام وبال است
Безорам аз он ҳалқа ки ёрб ба дар ояд
بیزارم از آن حلقه که یارب به در آید
Бедил чиқадр ташнаи ахФости маъонӣ
بیدل چقدر تشنهٔ اخفاست معانی
Дар нагуаш хазад ҳарқадр аз лаб ба дар ояд
در گوش خزد هرقدر از لب بهدر آید