Нафас то пурфишонаст аз ту ва ман барнаме ояд

نفس تا پرفشان است از تو و من برنمی‌آید

Касе зини хиҷлат дар оташи афкан барнаме ояд

کسی زین خجلت در آتش‌افکن برنمی‌آید

Забонамро ҳаё чун мавҷи гавҳар лол кард охир

زبانم را حیا چون موج‌گوهر لال‌کرد آخر

зи занҷирӣ ки дробаст шеван барнаме ояд

ز زنجیری‌که درآب است شیون برنمی‌آید

Ҳузури дили тамаъи дории зи таъмир ҷасад бигузар

حضور دل طمع داری ز تعمیر جسد بگذر

Ки гавҳар аз садафҳо бе шикастан барнаме ояд

که‌گوهر از صدفها بی‌شکستن برنمی‌آید

Гудозӣ аз нафаси гири интихоб нусха ҳастӣ

گدازی از نفس‌گیر انتخاب نسخهٔ هستی

Ки ҷузи шабнами зи шери субҳи равған барнаме ояд

که جز شبنم ز شیر صبح روغن برنمی‌آید

Ғурури худсарӣҳо абҷад нашав ва намо бошад

غرور خودسریها ابجد نشو و نما باشد

зи тухми аввал ба ҷузи рагҳои гардан барнаме ояд

ز تخم اول به جز رگهای‌گردن برنمی‌آید

Риёзати токҷои бори дуруштии бандад аз табъат

ریاضت تاکجا بار درشتی بندد از طبعت

Ба сайқали оинаи азннги оҳан барнаме ояд

به صیقل آینه ازننگ آهن برنمی‌آید

Ба рафъи тӯҳмати ғифлати гудози дард сомон кун

به رفع تهمت غفلت ‌گداز درد سامان ‌کن

Ки дил то хӯн нагардад аз Фсрдн барнаме ояд

که دل تا خون‌نگردد از فسردن برنمی‌آید

Ҳўопрўрдаҳи шавқи баҳористони дидорам

هواپروردهٔ شوق بهارستان دیدارم

Ба гулхани ҳам нигоҳи ман зглшн барнаме ояд

به‌گلخن هم نگاه من زگلشن برنمی‌آید

Ба урёнӣ чу гардан боядам ночори сркрдн

به عریانی چو گردن بایدم ناچار سرکردن

Ба ин розӣ ки ман дорам нуҳуфтан барнаме ояд

به این رازی‌که من دارم نهفتن برنمی‌آید

Бисоти меҳр бояд сояро аз давр бӯсидан

بساط مهر باید سایه را از دور بوسیدن

Ба барқи ҷилва ӯ ҳастӣ ман барнаме ояд

به برق جلوهٔ او هستی من برنمی‌آید

Адаби фарсӯдатар аз ашки мижгони пурварами бедил

ادب فرسوده‌تر از اشک مژگان‌پرورم بیدل

Ману пое ки то кӯяши зи доман барнаме ояд

من و پایی که تا کویش ز دامن برنمی‌آید