Шабӣ ки шуълаи ёд ту дошт сайри ҷигар
شبیکه شعلهٔ یاد تو داشت سیر جگر
Чу ахгарами арақи чеҳра буд хокистар
چو اخگرم عرق چهره بود خاکستر
Суроғи субҳи муҳайёии сози гум шудани сет
سراغ صبح مهیای ساز گم شدنست
Намӯдаанд маро дар шикасти ранги асар
نمودهاند مرا در شکست رنگ اثر
Сбкрўони фано бо нафас наме созанд
سبکروان فنا با نفس نمیسازند
зи дӯд реша надоранд донаҳои шарар
ز دود ریشه ندارند دانههای شرر
Камоли сӯхтагони печу тоби навмидии сет
کمال سوختگان پیچ و تاب نومیدیست
Фатилаи оинаи доғро буд ҷавҳар
فتیله آینهٔ داغ را بود جوهر
Ба маҳфилӣ ки нигоҳаш тағофул олудаст
به محفلیکه نگاهش تغافلآلودست
Ба гирди ҳалқа мотам тапад хати соғар
به گرد حلقهٔ ماتم تپد خط ساغر
Ба васфи субҳи биногваш ӯ чаҳ пардозад
به وصف صبح بناگوش او چه پردازد
з риштааст нафаси хушк дар дили гавҳар
ز رشته است نفس خشک در دل گوهر
Мноз бар ҳунар эй содаи дил ки оина ҳо
مناز بر هنر ای سادهدل که آینهها
зи дасти ҷавҳари худ хок кардаанд ба сар
ز دست جوهر خود خاک کردهاند به سر
Фурӯғи маҳфил беобрӯӣ умр ҳавост
فروغ محفل بیآبروی عمر هواست
Ба ҷуз нафас натавон рафтан аз бисоти саҳар
به جز نفس نتوان رفتن از بساط سحر
Тапиши кудуратам аз табъ мунфаил наравад
تپش کدورتم از طبع منفعل نرود
намеравад ба фишурдани ғубори доман тар
نمیرود به فشردن غبار دامن تر
Хурӯши аҳли ҳаёи пардаи дори хомӯшии сет
خروش اهل حیا پردهدار خاموشیست
Садои коса чашмаст печу тоби назар
صدای کاسهٔ چشم است پیچ و تاب نظر
Гирифтам онкӣ ба худ ворасӣ чаҳ хоҳӣ дид
گرفتم آنکه به خود وارسی چه خواهی دید
Чу акс бар дар ойӣна эҳтиёҷ мабар
چو عکس بر در آیینه احتیاج مبر
Ба силк назм расед обрӯии мо бедил
به سلک نظم رسید آبروی ما بیدل
Гуҳар ба ришта кашидем аз хати мстр
گهر به رشته کشیدیم از خط مسطر