То чанд ҳасрати чаману сояҳои абр

تا چند حسرت چمن و سایه‌های ابر

Кӯи гиря эй ки ханда кунам бар ҳавои абр

کو گریه‌ای ‌که خنده کنم بر هوای ابر

Ифроти айши даҳри зи кулуфт гарон тараст

افراط عیش دهر ز کلفت گران‌ترست

Дӯши ҳавои пар обила шуд аз радои абр

دوش هوا پر آبله شد از ردای ابر

Бояд ба рӯзи ъушрати мисатон гиристан

باید به روز عشرت مستان‌ گریستن

Мижгон агар ба нами нрсоннди ҷои абр

مژگان اگر به نم نرسانند جای ابر

Зоҳид мабош мункири трдомнони ишқ

زاهد مباش منکر تردامنان عشق

Раҳмат баҳона ҷӯаст дар ин лаккаҳои абр

رحمت بهانه‌جوست در این لکه‌های ابر

Чандини ҳазор тухми иҷобат фароҳам аст

چندین هزار تخم اجابت فراهم است

Дар сояи баландии дасти дуои абр

در سایهٔ بلندی دست دعای ابر

Ёрб дар ин чаман ба чаҳ иқбол ме расад

یارب در این چمن به چه اقبال می‌رسد

Чатри баҳору сояи бол эй абр

چتر بهار و سایهٔ بال همای ابر

Тӯфон ба ин шикваи набӯдаи сети мўҷзн

توفان به این شکوه نبوده‌ست موجزن

Чашм ки пок кард ба домани ҳавои абр

چشم که پاک کرد به دامن هوای ابر

Аз эътибори дасти бшстн қиёмат аст

از اعتبار دست بشستن قیامت است

Афтодааст об чу оташи қафои абр

افتاده است آب چو آتش قفای ابر

Ҷайб ҷунун мабод зи хушкӣ ба ҳам дард

جیب جنون مباد ز خشکی به هم درّد

Збни чашмтар ки дӯхтаам бар қабои абр

زبن چشم تر که دوخته‌ام بر قبای ابر

Ҷое ки зарфи ҳиммати мисатон талаб кунанд

جایی که ظرف همت مستان طلب کنند

Моиему коса майу дасти гадои абр

ماییم و کاسهٔ می و دست گدای ابر

Субҳи баҳори ёди ту дар хотирами гузашт

صبح بهار یاد تو در خاطرم گذشت

Чандон гиристам ки тиҳии гашти ҷои абр

چندان گریستم که تهی گشت جای ابر

Умрӣ сет мекунам арақи вмии Чехияам ба хок

عمری‌ست می‌کنم عرق ومی‌چکم به خاک

Бедил сириштаанд гулам аз ҳаёии абр

بیدل سرشته‌اند گلم از حیای ابر