Ғам на танҳо бар дилам нолиду бас

غم نه‌تنها بر دلم نالید و بس

Айши ҳам бар фурсатам хандиду бас

عیش هم بر فرصتم خندید و بس

Гар тавофи каъба дард орзӯаст

گر طواف‌ کعبهٔ درد آرزوست

наме тавон гирд дилам гардиду бас

می‌توان گرد دلم گردید و بس

Чун гулами зини боғ ибрат дода анд

چون ‌گلم زین باغ عبرت داده‌اند

Он қадри доман ки бояд чиду бас

آنقدر دامن که باید چید و بس

Ҷода чун тай шуд ҳузур манзил аст

جاده چون طی شد حضور منزل است

Ришта май бояд ба пои печиду бас

رشته می‌باید به پا پیچید و بس

Илми дониши як қалам ҳеҷасту пуч

علم دانش یک قلم هیچ است و پوچ

ӣнқадар мебоядат фаҳмиду бас

اینقدر می‌بایدت فهمید و بس

Суҳбати дил бо нафаси маъкӯс буд

صحبت دل با نفس معکوس بود

Сбҳаҳи ӣнҷо ришта гардониду бас

سبحه اینجا رشته‌ گردانید و بس

Дили ҳарам то дайр дар хӯн ме тапид

دل حرم تا دیر در خون می‌تپید

Хонаи роҳ хона мепурседу бас

خانه راه خانه می‌پرسید و بس

Чун шарар дар роҳи кас гардӣ набӯд

چون شرر در راه ‌کس ‌گردی نبود

Шарми фурсати чашми мо пӯшеду бас

شرم فرصت چشم ما پوشید و بس

Бар баҳор айш менозад Гана

بر بهار عیش می‌نازد غنا

Бихбркоини гули қаноати чиду бас

بیخبرکاین‌گل قناعت چید و بس

Биқрорм дошт дарди эҳтиёҷ

بیقرارم داشت درد احتیاج

Нола Эй кардам ки кас нишниду бас

ناله‌ای‌ کردم‌ که‌ کس نشنید و بس

Манзили мақсӯди пурсидами зи ашк

منزل مقصود پرسیدم ز اشک

Гуфт бояд як мижаи лғзиду бас

گفت باید یک مژه لغزید و بس

Бедили асбоби ҷаҳон чизе набӯд

بیدل اسباب جهان چیزی نبود

Зиндагии хоб парешон диду бас

زندگی خواب پریشان دید و بس