Онро ки зи худ баради таманнои суроғаш

آن را که ز خود برد تمنای سراغش

Чун ашки пар аз рафтан худ кард аёғш

چون اشکِ تر از رفتنِ خود کرد ایاغش

Ҳар чарби забонӣ ки ба шухии илми афрошт

هر چرب‌زبانی که به شوخی علم افراشت

Карданд чу шамъ аз нафаси сӯхтаи доғаш

کردند چو شمع از نفسِ سوخته داغش

Раҳмаст бар он хаста ки чун оҳи надомат

رحم است بر آن خسته‌ که چون آهِ ندامت

Дар гӯшаи дил низ надоданд фироқаш

در گوشهٔ دل نیز ندادند فراغش

Фарёд ки дар гулшан имкон натавон ёфт

فریاد که در گلشنِ امکان نتوان یافت

Субҳӣ ки ба шабҳо накушуд бонги калоғаш

صبحی ‌که به شب‌ها نکشد بانگِ ‌کلاغش

Пайдоеи ҳақи нанг далоил напасандад

پیدایی حق ننگِ دلایل نپسندد

Хуршед на ҷинсӣаст ки ҷӯӣ ба чароғаш

خورشید نه جنسی‌است که جویی به چراغش

Ин нашъаи зи кайфияти ҷавлон ки гул кард

این نشئه ز کیفیتِ جولان‌ که‌ گل کرد

То зарра дар ин дашт ба чархаст димоғаш

تا ذره در این دشت به چرخ است دِماغش

Ҳайрати чамани мастӣ ва махмурӣ ваҳмем

حیرت‌چمنِ مستی و مخموری وهمیم

Тимсол дар ойӣнаи шикастаи сети аёғш

تمثال در آیینه شکسته‌ست ایاغش

Дар мамлакати сояи зи хуршед нишон нест

در مملکتِ سایه ز خورشید نشان نیست

эй бихбр аз мо натавон ёфт суроғаш

ای بیخبر از ما نتوان یافت سراغش

Хокистарат аз дӯди нафас бол фишон аст

خاکسترت از دودِ نفس بال فشان است

Оташи қафас фохта дорад пари зоғаш

آتش قفسِ فاخته دارد پر زاغش

Аз шевани рангини вафо ҳеҷ мапурсед

از شیونِ رنگین وفا هیچ مپرسید

Дили он ҳамаи хӯни гашт ки бурданд ба боғаш

دل آن‌همه خون‌ گشت‌ که بردند به باغش

Бедили ману базмӣ ки зи яктоеи улфат

بیدل من و بزمی ‌که ز یکتایی الفت

Хокистари парвона буд боди чароғаш

خاکسترِ پروانه بود بادِ چراغش