Тамошое ки ман дорам муқӣми чашми ҳайронаш

تماشایی که من دارم مقیم چشم حیرانش

Ҳазор ойӣнаи як гул медиҳад аз тарафи бастонаш

هزار آیینه یک گل می‌دهد از طرف بستانش

Нафас дар синаам тирии сет аз бедоди ҳиҷронаш

نفس در سینه‌ام تیری‌ست از بیداد هجرانش

Ки ман дил кардаам ном ба хӯни олӯдаи пайконаш

که من دل کرده‌ام نام به خون آلوده پیکانش

Ба олами барқи ҳасанати оташи афкандаи сет май тарсам

به عالم برق حسنت آتش افکنده‌ست می‌ترسم

Ки гирад дӯди хати доман чу даст дод хоҳонаш

که‌ گیرد دود خط دامن چو دست داد خواهانش‌

Чунон равшан шудӣ ёрб саводи сарнавишти ман

چنان روشن شدی یارب سواد سرنوشت من

Ки аз беҳосилӣ карданд нақши тоқи нисёнаш

که از بی‌حاصلی کردند نقش طاق نسیانش

зи тарки перҳани озодагонро нест расвоӣ

ز ترک پیرهن آزادگان را نیست رسوایی

Надорад нолаи осорӣ ки бояд дид урёнаш

ندارد ناله آثاری که باید دید عریانش

Ҷунун гардид моро раҳнамои каъбаи шавқӣ

جنون گردید ما را رهنمای کعبهٔ شوقی

Ки аз дилҳои битоқт буд рег биёбонаш

که از دلهای بیطاقت بود ریگ بیابانش

Сафои дили кудуратҳои имкон бар ту басти охир

صفای دل کدورت‌های امکان بر تو بست آخر

Ду олам дӯд кард иншои чароғи зери домонаш

دو عالم دود کرد انشا چراغ زیر دامانش

Паии озори мардум аз ҷаҳаннам кам наме бошад

پی آزار مردم از جهنم‌کم نمی‌باشد

Биҳишти ҷовдон ва як нафаси ташвиши шайтонаш

بهشت جاودان و یک نفس تشویش شیطانش

Адамро ҳастӣ андешиданат нагузошт бе сӯрат

عدم را هستی اندیشیدنت نگذاشت بی‌صورت

Чаҳ душвории сет каз авҳом натавон кард осонаш

چه دشواری‌ست‌ کز اوهام نتوان‌ کرد آسانش

Назар во кардае тарки ҳавасҳои иқомат кун

نظر وا کرده‌ای ترک هوسهای اقامت ‌کن

Ки шамъи ӣнҷои ҳамон по мекашад сар аз гиребонаш

که شمع‌ اینجا همان پا می‌کشد سر از گریبانش

Ба гардиш ҳар нафаси ранги баҳорат даст ме сояд

به گردش هر نفس رنگ بهارت دست می‌ساید

Чаҳ лозим осиёбонат кунад вазъи пушаймонаш

چه لازم آسیابانت‌ کند وضع پشیمانش

Баёзи орзӯи бедили савод ҳайратӣ дорад

بیاض آرزو بیدل سواد حیرتی دارد

Ки равшан мекунад ибрат ба чашми пери канъонаш

که روشن می‌کند عبرت به چشم پیر کنعانش