Ҷафои ҷӯӣ ки ман дорам ҳавои тири мижгонаш
جفا جویی که من دارم هوای تیر مژگانش
Буд чун шабнами гули дилнишин ҳар захми пайконаш
بود چون شبنم گل دلنشین هر زخم پیکانش
Ба ёди ҷилваи ?утгар дидаи мижгон май наад бар ҳам
به یاد جلوهات گر دیده مژگان مینهد بر هم
Ба ҷуз ҳайрат намебошад чароғи зери домонаш
به جز حیرت نمیباشد چراغ زیر دامانش
Ҷунун кун то дилат ойӣна нашав ва намо гардад
جنون کن تا دلت آیینهٔ نشو و نما گردد
Ки бахтӣ сабз дорад дона дар чоки гиребонаш
که بختی سبز دارد دانه در چاک گریبانش
Тағофул сарфа туаст аз мудороӣ фалак магзар
تغافل صرفهٔ توست از مدارای فلک مگذر
Ки ин ҷои мизбон сайраст аз паҳлавии муҳимонаш
که این جا میزبان سیر است از پهلوی مهمانش
Алоҷи сахтии айёми сабрӣ тунд мехоҳад .
علاج سختی ایام صبری تند میخواهد.
Дуруштӣ гар кунад сангат муқобил кун ба санадонаш
درشتی گر کند سنگت مقابل کن به سندانش
Ба тарк ваҳм гуфтӣ илтифоти ин ва он токӣ
به ترک وهم گفتی التفات این و آن تاکی
Ғуборӣ каз дил оварадӣ бурун дар дидаи манишонаш
غباری کز دل آوردی برون در دیده منشانش
Ҷаҳониро ба ҳасрати сӯхти ин дунёии биҳосл
جهانی را به حسرت سوخت این دنیای بیحاصل
Чаҳ ёқӯти вкдомини лаъл , оташ дар бадахшонаш
چه یاقوت وکدامین لعل، آتش در بدخشانش
Нафаси ғайр аз паёми доғи дили дигар чаҳ май орад
نفس غیر از پیام داغ دل دیگر چه میآرد
Ба мактубӣ ки дорад оташ ва дӯдаст унвонаш
به مکتوبیکه دارد آتش و دود است عنوانش
Ғурури андешае то кӣ хаёли бандагӣ пухтан
غرور اندیشهای تا کی خیال بندگی پختن
Ту дар ҷайби одамии дорӣ ки парвардаи сети шайтонаш
تو در جیب آدمی داری که پروردهست شیطانش
Адаби ибромро ҳам дар назар ҳамвор ме созад
ادب ابرام را هم در نظر هموار میسازد
Ба хушкӣ нест макрӯҳи азсришми вазъи часбонаш
به خشکی نیست مکروه ازسریشم وضع چسبانش
Ҷаҳон ҳар чанд дар чашмати бисот ноз ме чӣанд
جهان هر چند در چشمت بساط ناز میچیند
Ту беруни рез чун ашк аз фишурданҳои мижгонаш
تو بیرون ریز چون اشک از فشردنهای مژگانش
Чаманзори ҷароҳати бедил аз тираш дилӣ дорам
چمنزار جراحت بیدل از تیرش دلی دارم
Ки ҳасрати ғунча май бандад бақадр ёди пайконаш
که حسرت غنچه میبندد بقدر یاد پیکانش