Мапурсед аз нигини шоҳу иқболи нафаси коҳиш
مپرسید از نگین شاه و اقبال نفس کاهش
Ба чандини кӯчаи афкандаи сети саъии ном дар чоҳаш
به چندین کوچه افکندهست سعی نام در چاهش
Худороӣ ба дияем зар ва ёқӯт ме нозад
خودآرایی به دیهیم زر و یاقوت مینازد
з мотам карда ғофили хоки рангин бар сари ҷоҳаш
ز ماتم کرده غافل خاک رنگین بر سر جاهش
Агар шахси талаби қадари ҷунун муфлисӣ донад
اگر شخص طلب قدر جنون مفلسی داند
Гиребон доман ороед ба тўФи дасти кӯтоҳаш
گریبان دامن آراید به طوف دست کوتاهش
Раҳи амн аз ки пурсам дар ҷунун сомон биёбоне
ره امن از که پرسم در جنون سامان بیابانی
Ки маҳшари чашм май пӯшад ба мижгони пари коҳиш
که محشر چشم میپوشد به مژگان پر کاهش
Чу он гул каз сару дастори мастӣ бар замин уфтад
چو آن گل کز سر و دستار مستی بر زمین افتد
Ба лғзидни ман аз худ рафтам ва дил монад дрроҳш
به لغزیدن من از خود رفتم و دل ماند درراهش
Аннани гири ғубори сина чокон нест гардуни ҳам
عنانگیر غبار سینه چاکان نیستگردون هم
Саҳар ҳар сӯи хиромади кӯча ҳо пайдост дар роҳаш
سحر هر سو خرامد کوچهها پیداست در راهش
Саропои гуҳар мавҷаст агар оғӯш бигушоед
سراپای گهر موج است اگر آغوش بگشاید
Гиреҳи торист каз печидагӣ карданд кӯтоҳаш
گره تاریست کز پیچیدگی کردند کوتاهش
Ҳилоли ойӣна дораст эй зи сомони талаби ғофил
هلال آیینهدار است ای ز سامان طلب غافل
Ки аз хамёзаи як реша болад хирмани моҳаш
که از خمیازهٔ یک ریشه بالد خرمن ماهش
Қаноат дар мизоҷи халқи дун фитрат наме бошад
قناعت در مزاج خلق دون فطرت نمیباشد
Парешон кард оламро замини осмони хоҳиш
پریشان کرد عالم را زمین آسمان خواهش
Чаҳ имконаст рамзи пардаи ин ваҳм бишкофӣ
چه امکانست رمز پردهٔ این وهم بشکافی
Ки анқо ғифлатасту саъй дониш нест огоҳаш
که عنقا غفلتست و سعی دانش نیست آگاهش
Забони дркоми дуздади ҳаркии дарс ишқ ме хонд
زبان درکام دزدد هرکه درس عشق میخواند
Буруни лафзу хат роҳӣ надорад дар адбгоҳш
برون لفظ و خط راهی ندارد در ادبگاهش
Гар исқот изофатаст манзури яқини бедил
گر اسقاط اضافات است منظور یقین بیدل
Басаст аллоҳи аллоҳ аз ман аллоҳу илои аллоҳаш
بس است الله الله از منالله و الیاللهش