Чаҳ созам то тавонам рехти ранги саҷда дар кӯяш
چه سازم تا توانم ریخت رنگ سجده در کویش
Сари афтода Эй дорам ки пешонии сети зонуяш
سر افتادهای دارم که پیشانیست زانویش
Каф бепанҷа гироӣ надорад ҳайратӣ дорам
کف بیپنجه گیرایی ندارد حیرتی دارم
Ки ойӣнаи чисон ҳайрат гирифт аз дидани рӯйиш
که آیینه چسان حیرت گرفت از دیدن رویش
Саводӣ нест озодӣ ки равшани ёряш кардан
سوادی نیست آزادی که روشن یاریش کردن
Хат гирдоб мехонд асири ҳалқаи мӯяш
خط گرداب میخواند اسیر حلقهٔ مویش
Чаҳ тӯфонҳо каз андоз итоб ӯ наме болад
چه توفانها کز انداز عتاب او نمیبالد
Забони мавҷ май фаҳмами зи тарзи чини абрӯяш
زبان موج میفهمم ز طرز چین ابرویش
Дар ин боғи иттифоқи шабнам ва гул мекунад доғам
در این باغ اتفاق شبنم و گل میکند داغم
Нигоҳами коши сомон арақ мекард бар рӯйиш
نگاهم کاش سامان عرق میکرد بر رویش
Адабгоҳи муҳаббат бар надорад нози густохон
ادبگاه محبت بر ندارد ناز گستاخان
Ба ғайр аз ҷабҳаи ман нақш пое нест дар кӯяш
به غیر از جبههٔ من نقش پایی نیست در کویش
Марӣзи улфаташи тамҳид осўдн наме донад
مریض الفتش تمهید آسودن نمیداند
Магари гардондан рангӣ диҳад тағйири паҳлуяш
مگر گرداندن رنگی دهد تغییر پهلویش
Чаҳ имконаст бандади орзӯи нақши миёнат ро
چه امکان است بندد آرزو نقش میانت را
Агар саъй зъиФиҳо насозад хомаи мӯяш
اگر سعی ضعیفیها نسازد خامهٔ مویش
Биё эй андалеб аз шавқи қамарӣ ҳам машав ғофил
بیا ای عندلیب از شوق قمری هم مشو غافل
Чаман дорад хати пушти лаб аз сарви лаби ҷӯяш
چمن دارد خط پشت لب از سرو لب جویش
На хилвати моилами неи анҷумани сайр ӣнқадар донам
نه خلوت مایلم نی انجمن سیر اینقدر دانم
Ки ҳарҷо срброрди шамъ дар пешаст зонуяш
که هرجا سربرآرد شمع در پیش است زانویش
Баҳори олӯдаи ранги таманноят дилӣ дорам
بهار آلودهٔ رنگ تمنایت دلی دارم
Кигар сайри гулӣ дар хотир уфтад мекунам бӯяш
که گر سیر گلی در خاطر افتد میکنم بویش
зи эҳсонҳои тир ӯ чаҳ синҷиди бихўдии бедил
ز احسانهای تیر او چه سنجد بیخودی بیدل
Магари инсофи огоҳӣ наад дил дар тарозуяш
مگر انصاف آگاهی نهد دل در ترازویش