Сабо эй пайки муштоқони қадами фаҳмида на сӯяш

صبا ای پیک مشتاقان قدم فهمیده نه سویش

Ки рангам май пурд гар метапад гирд аз сркўиш

که رنگم می‌پرد گر می‌تپد گرد از سرکویش

Нафас то май кашам дар нолаи занҷир май ғлтм

نفس تا می‌کشم در نالهٔ زنجیر می‌غلتم

Гирифторам намедонам чаҳ мазмунаст гесуяш

گرفتارم نمی‌دانم چه مضمونست گیسویش

Ту ҳам эй дидаи маҳв шавқ бош ва бихўдиҳо кун

تو هم ای دیده محو شوق باش و بیخودیها کن

Ки олами хона ойӣнааст аз ҳайрати рӯйиш

که عالم خانهٔ آیینه است از حیرت رویش

Дили ёқӯт хӯн гардӣдае дар ҳасрати лаълаш

دل یاقوت خون گردیده‌ای در حسرت لعلش

Роми оҳӯ ба хоки афтодае аз чашми ҷодӯяш

رم آهو به خاک افتاده‌ای از چشم جادویش

Чу сарви озоди шӯ ё ҳамчуи шамъ аз хеши беруни о

چو سرو آزاد شو یا همچو شمع از خویش بیرون‌آ

Ба лабгар мисраии дории зи васфи қади дилҷӯяш

به لب‌ گر مصرعی داری ز وصف قد دلجویش

Ғуборолуд ҳастигар ҳама то осмон болад

غبارآلود هستی‌ گر همه تا آسمان بالد

Чу моҳи нави ҳамон пҳлўхўр аҷзаст паҳлуяш

چو ماه نو همان پهلوخور عجز است پهلویش

Шикасти шишаи ман нокуҷои фарёд бар дорад

شکست شیشهٔ ما تاکجا فریاد بر دارد

Тағофул рафт бар тоқи баланд аз чини абрӯяш

تغافل رفت بر طاق بلند از چین ابرویش

Ду рӯзии пеши азин бо ёр дар як перҳан будам

دو روزی پیش ازین با یار در یک پیرهن بودم

Кунун аз ҳар гулам бояд кашӣдан миннати бӯяш

کنون از هر گلم باید کشیدن منت بویش

Ғубор орамидан бардаанд аз хоки ин саҳро

غبار آرمیدن برده‌اند از خاک این صحرا

Саводи ваҳшатӣ равшан кунед аз чашми оҳӯяш

سواد وحشتی روشن‌ کنید از چشم آهویش

Кабоби ваҳшати ашкам ки чун бедаст ва по гардад

کباب وحشت اشکم‌ که چون بیدست و پا گردد

Ба сар ғалтидании зини арсаи берун май баради гӯйиш

به سر غلتیدنی زین عرصه بیرون می‌برد گویش

Ба васл аз нотавонии ранҷи ҳиҷрон май кашами бедил

به وصل از ناتوانی رنج هجران می‌کشم بیدل

Надорам он қадри ҷуръат ки чашмии вокнми сӯяш

ندارم آنقدر جرأت که چشمی واکنم سویش