Бе ту мушкил кунам аз халқи ниҳони ҷавҳари хеш

بی تو مشکل ‌کنم از خلق نهان جوهر خویش

Ашки ойӣна ёсаст зи чашмтар хеш

اشک آیینهٔ یاس است ز چشم تر خویش

Сокинони сркўити з ҳавас мумтозанд

ساکنان سرکویت ز هوس ممتازند

Хулд хоҳад ба арақ ғӯта зад азкўсри хеш

خلد خواهد به عرق غوطه زد ازکوثر خویش

Фитрати паст ба кайфият олӣ нарасад

فطرت پست به‌کیفیت عالی نرسد

Кас чу гул , обиларо ҷои надиҳад бар сари хеш

کس چو گل‌، آبله را جا ندهد بر سر خویش

Ошиқу ёди рухи дӯст ки чашмаши мрсод

عاشق و یاد رخ دوست‌که چشمش مرساد

Хоҷау ҳасрати молу ғами гову хари хеш

خواجه و حسرت مال و غم‌گاو و خر خویش

То наҷӯшад арақи хиҷлати тимсоли зи шахс

تا نجوشد عرق خجلت تمثال ز شخص

Олимӣ оина карда сети ниҳон дар бар хеш

عالمی آینه‌ کرده‌ست نهان در بر خویش

Ҳар чаҳ хоҳии ҳама дар хонаи худ май ёбӣ

هر چه خواهی همه در خانهٔ خود می‌یابی

Ҳамчуи ойӣна агар ҳалқаи занӣ бар дар хеш

همچو آیینه اگر حلقه زنی بر در خویش

Аҷзи рафтори ман охир дар бибокӣ зад

عجز رفتار من آخر در بیباکی زد

Ашк то обилаи погшт , гузашт аз сари хеш

اشک تا آبله پاگشت‌،‌گذشت از سر خویش

Субҳи ҷамъияти мо сӯхтаи ҷонон дигар аст

صبح جمعیت ما سوخته‌جانان دگر است

Хатм шабгир кун эй шуъла ба хокистари хеш

ختم شبگیر کن ای شعله به خاکستر خویش

Саъии вобастагии охир дар файзӣ нагушӯд

سعی وابستگی آخر در فیضی نگشود

Уқдаи даркор ман афтод чу қуфл аз пари хеш

عقده درکار من افتاد چو قفل از پر خویش

Соил аз ҳодисаи оби рухи худ май резад

سایل از حادثه آب رخ خود می‌ریزد

Бе шикастани надиҳади ҳеҷ садафи гавҳари хеш

بی ‌شکستن ندهد هیچ صدف ‌گوهر خویش

Фикри лаззоти ҷаҳони кулуфти дил май орад

فکر لذات جهان کلفت دل می‌آرد

Не ба сад уқдаи фишурдаи сети лаб аз шукри хеш

نی به صد عقده فشرده‌ست لب از شکر خویش

Сифларо мансаб ҷоҳаст надомати бедил

سفله را منصب جاه است ندامت بیدل

Чун магас сайр шавад даст занад бар сари хеш

چون مگس سیر شود دست زند بر سر خویش