Охир чу шамъи сӯхтам аз баргу сози хеш

آخر چو شمع سوختم از برگ و ساز خویش

Ёрб насиб кас нашавад имтиёзи хеш

یارب نصیب‌ کس نشود امتیاز خویش

Лайлӣ куҷост то ғам маҷнӯн хӯрд касе

لیلی‌ کجاست تا غم مجنون خورد کسی

Аз хеш рафтаем ба тӯфони нози хеш

از خویش رفته‌ایم به توفان ناز خویش

Буии хаёл ғайр надорад димоғи ишқ

بوی خیال غیر ندارد دماغ عشق

Олами гулии сет аз чаман бе ниёзи хеш

عالم‌ گلی‌ست از چمن بی‌نیاز خویش

Ин як нафас ки омад ва рафт хаёли мост

این یک نفس ‌که آمد و رفت خیال ماست

Бар арш ва фарш хандаду шебу фарози хеш

بر عرش و فرش خندد و شیب‌ و فراز خویش

Дар олимӣ ки анҷумани кӯрӣ ва карӣ аст

در عالمی‌ که انجمن‌ کوری و کری است

Ҳар нағмаи пардаи баст бар оҳанги сози хеш

هر نغمه پرده بست بر آهنگ ساز خویش

Ҳар каси асири силсилаи ноз дигар аст

هر کس اسیر سلسلهٔ ناز دیگر است

Моу хати ту , зоҳиду риши дарози хеш

ما و خط تو، زاهد و ریش دراز خویش

Ин бесутуни қаламрави барқ ҷамол кист

این بیستون قلمرو برق جمال ‌کیست

Ҳар санг дорад оташи шавқи гудози хеш

هر سنگ دارد آتش شوق‌ گداز خویش

Бар орзӯии халқ дар хулди вогузор

بر آرزوی خلق در خلد واگذار

Моро ниёз кун ба ғами длнўози хеш

ما را نیاز کن به غم دلنواز خویش

Бе пардагии ниқоб баҳор тааюнем

بی‌پردگی نقاب بهار تعینیم

Гули боғ ранг дорад аз ахФои рози хеш

گل باغ رنگ دارد از اخفای راز خویش

Аз давр бош олам номаҳрамӣ мапурс

از دور باش عالم نامحرمی مپرس

Халқӣ зада сети ҳалқа ба дарҳои бози хеш

خلقی زده‌ست حلقه به درهای باز خویش

Бедил ба боргоҳи ҳақиқат чаҳ нисбат аст

بیدل به بارگاه حقیقت چه نسبت است

Моро ки нест роҳ ба фаҳми муҷози хеш

ما را که نیست راه به فهم مجاز خویش