Бехалал нагузошт гулро санъати аҷзои хеш
بیخلل نگذاشت گل را صنعت اجزای خویش
Баҳри мино сангҳо зад кӯҳ бар минои хеш
بهر مینا سنگها زد کوه بر مینای خویش
Ҳарза бояд тохти умрӣ дар талоши офият
هرزه باید تاخت عمری در تلاش عافیت
То тавон аз сайри зону теша зад бар пои хеш
تا توان از سیر زانو تیشه زد بر پای خویش
Ҳар нафаси овораи фикр канор дигарем
هر نفس آوارهٔ فکر کنار دیگریم
Қатраи моро ҳавас нагузошт дар дрбои хеш
قطرهٔ ما را هوس نگذاشت در دربای خویش
Олами инс аз фаромӯшони ваҳшати машрабии сет
عالم انس از فراموشان وحشت مشربیست
Гирдбоди ин гул ба сар зад охир аз саҳрои хеш
گردباد این گل به سر زد آخر از صحرای خویش
Бори навмидӣ ба дӯшами ҳамчуи шамъ афтода аст
بار نومیدی به دوشم همچو شمع افتاده است
Бояд эй ёрони сар афкандани зи гарданҳои хеш
باید ای یاران سر افکندن ز گردنهای خویش
То бар ояд аз фишори танагии ин анҷуман
تا بر آید از فشار تنگی این انجمن
Ҳарки ҳаст аз хеши холӣ май намояди ҷои хеш
هرکه هست از خویش خالی مینماید جای خویش
Дили ҳазор ойӣна равшан кард аммо паии набард
دل هزار آیینه روشن کرد اما پینبرد
Фитрат бе нури мо бар маънии пайдои хеш
فطرت بینور ما بر معنی پیدای خویش
Рафтаем аз хешу ҳасратҳо фароҳам карда ем
رفتهایم از خویش و حسرتها فراهم کردهایم
Олами тӯли амл ҷамъаст дар шабҳои хеш
عالم طول امل جمع است در شبهای خویش
Ҳар куҷо хоҳӣ расед имрӯз дар пеш ва пас аст
هر کجا خواهی رسید امروز در پیش و پس است
Вой бар ту гар набошӣ муҳаррами фардои хеш
وای بر تو گر نباشی محرم فردای خویش
Рангу бӯ чун ғунчаи ?ути охргрибон май дард
رنگ و بو چون غنچهات آخرگریبان میدرد
Ин қабоҳо танг натавон дӯхт бар болои хеш
این قباها تنگ نتوان دوخت بر بالای خویش
Сад қиёматгар бар ояд бар нахоҳад омадан
صد قیامت گر بر آید بر نخواهد آمدن
Ошиқ аз завқи талаб , маъшӯқ аз истиғнои хеш
عاشق از ذوق طلب، معشوق از استغنای خویش
Бедил аз афсонаи ?ути умрии сети гӯшами пар шудаи сет
بیدل از افسانهات عمریست گوشم پر شدهست
Як нафаси тани зан ки азхўд бишинавам ғавғои хеш
یک نفس تن زن که ازخود بشنوم غوغای خویش