Шамъи ман гарм ҳаё кард магари сӯии чароғ

شمع من‌ گرم حیا کرد مگر سوی چراغ

наметавон кард шино дар арақ рӯй чароғ

می‌توان‌ کرد شنا در عرق روی چراغ

Дил агар ҷӯш тароват назанад , сӯхтанӣ

دل اگر جوش طراوت نزند، سوختنی

Шуълаи кофии сети ҳамон сарви лаби ҷӯии чароғ

شعله‌ کافی‌ست همان سرو لب جوی چراغ

Сӯхтем аз ҳавас аммо мижа ворӣ накашид

سوختیم از هوس اما مژه واری نکشید

Боли парвонаи мо шона ба гесуии чароғ

بال پروانهٔ ما شانه به‌گیسوی چراغ

Натавон буд зи найранги итобаши ғофил

نتوان بود ز نیرنگ عتابش غافل

Базм гармаст ба афрӯхтан рӯй чароғ

بزم‌گرم است به افروختن روی چراغ

Болаш офиятӣ нест дарин шуълаи бисот

بالش عافیتی نیست درین شعله‌ بساط

Нафас сӯхта дорад сари зонуии чароғ

نفس سوخته دارد سر زانوی چراغ

Перӣу ъушрати айёми ҷавонӣ ғалат аст

پیری و عشرت ایام جوانی غلط است

Субҳдами ранги нбнддгли шаби буии чароғ

صبحدم رنگ نبنددگل شب‌بوی چراغ

Қурби ин шуълаи мизоҷон ба худ оташ зада аст

قرب این شعله مزاجان به‌خود آتش زده است

Нест парвонаи мо бихбр аз хуии чароғ

نیست پروانهٔ ما بیخبر از خوی چراغ

Аҷзи мо ранги ашорткдаҳи нози ту рехт

عجز ما رنگ اشارتکدهٔ ناز تو ریخت

Бол парвона шуд охири хами абрӯии чароғ

بال پروانه شد آخر خم ابروی چراغ

Об гардид дилу нолаи ҳамон аҷз ту аст

آب‌گردید دل و ناله همان عجز تو است

Ришта фарбеҳ нашуд аз хӯрдани паҳлавии чароғ

رشته فربه نشد از خوردن پهلوی چراغ

Ҳркҷогрдкнди шамъи хаёлами бедил

هرکجاگردکند شمع خیالم بیدل

Шуъла аз шарм нишинад пас зонуии чароғ

شعله از شرم نشیند پس زانوی چراغ