Нест хокистари мо шуълаи сифати бистари мо
نیست خاکستر ما شعلهصفت بستر ما
Ранги ором бурун тохта аз пайкари мо
رنگِ آرام برون تاخته از پیکر ما
Нолаҳо дар шикан дом хамӯшӣ дорем
نالهها در شکنِ دام خموشی داریم
Хуфтаи парвоз дар оғӯши шикасти пари мо
خفته پرواز در آغوشِ شکستِ پر ما
Ашк шамъем ки аз хиҷлати изҳори ниёз
اشک شمعیم که از خجلت اظهار نیاز
Бо арақ мечакад аз ҷабҳаи худ , гавҳари мо
با عرق میچکد از جبههٔ خود، گوهر ما
Маънии обилаи баста ба хӯн ҷигарем
معنی آبلهٔ بستهبهخونِ جگریم
Бетаъаммул нагузаштааст касе аз сари мо
بیتأمل نگذشتهست کسی از سر ما
Бскаҳи махмури таманноӣ ту рафтем ба хок
بسکه مخمورِ تمنای تو رفتیم به خاک
Гули хамёзаи тавон чиди зи хокистари мо
گُلِ خمیازه توان چید ز خاکستر ما
Беҷамолат ба либоси мижа ашк олуд
بی جمالت به لباسِ مژهٔ اشکآلود
намекунад рӯзи сияҳ , гиря ба чашмтар мо
میکند روزْ سیه، گریه به چشم تر ما
Дар мақомӣ ки сухани оинаи пардоз дил аст
در مقامی که سخن آینهپردازِ دل است
Чун хамӯшӣ нафас сӯхта шуд ҷавҳари мо
چون خموشی، نفسِ سوخته شد جوهر ما
Маънии сархати пешонӣ мо натавон хонд
معنی سرخطِ پیشانی ما نتوان خواند
Чун шарари гум шуда дар санги паии ахтари мо
چون شرر، گم شده در سنگ پیِ اختر ما
Кӣнаи мо асари ҷунбиш мижгон дорад
کینهٔ ما اثر جنبش مژگان دارد
Нахалида сети магар дар дил худ нашутур мо
نخلیدهست مگر در دلِ خود نشتر ما
Як қалами нусхаи ворастагӣ оина ем
یکقلم نسخهٔ وارستگیِ آینهایم
Ҳеҷ нақшии набарди содагӣ аз дафтари мо
هیچ نقشی نبَرد سادگی از دفتر ما
Ҳамаи ҷои арзи сабки рӯҳӣ шабнам дорем
همهجا عرضِ سبکروحیِ شبنم داریم
Дил сангин нашавад ҳамчуи гуҳари лангари мо
دل سنگین نشود همچو گُهر لنگر ما
Ҳосили ҷоми амли нашъа озодӣ нест
حاصلِ جامِ امل، نشئهٔ آزادی نیست
То қафас мерасад андешаи мушти пари мо
تا قفس میرسد اندیشهٔ مُشتِ پر ما
Бскаҳи ҷони сахтии мо оинаи хиҷлат буд
بسکه جانسختی ما آینهٔ خجلت بود
Ҳарки шуд оби зи дарди ту , гузашт аз сари мо
هرکه شد آب ز درد تو، گذشت از سرِ ما
Бедил аз ҳиммати махмур меишқ мапурс
بیدل از همتِ مخمورِ میِ عشق مپرس
Бе гудози ду ҷаҳон пар нашавад соғари мо
بی گدازِ دو جهان، پر نشود ساغر ما