Гар чунин ҷӯшанд осори дуе нангаши зи дил
گر چنین جوشاند آثار دویی ننگش ز دل
Дидани ойӣнаи хўоҳдкрди дилтангаши зи дил
دیدن آیینه خواهدکرد دلتنگش ز دل
Одамиро то нафас боқӣаст бояд сӯхтан
آدمی را تا نفس باقیست باید سوختن
Поси матлаб оташӣ дода сет дар чангаши зи дил
پاس مطلب آتشی دادهست در چنگش ز دل
Нотавонӣ ҳар кро чун неи далел ҷустуҷӯ аст
ناتوانی هر کرا چون نی دلیل جستجو است
То ба лаби сад нардбон май бандади оҳангаши зи дил
تا به لب صد نردبان میبندد آهنگش ز دل
Диққатӣ дорад хироми корвони зиндагӣ
دقتی دارد خرام کاروان زندگی
Чун нафас бояд шумурдани гому фарсангаши зи дил
چون نفس باید شمردن گام و فرسنگش ز دل
Нолаи ворӣ гул кунад кош аз чакиданҳои ашк
نالهواری گل کند کاش از چکیدنهای اشک
Май занами ин шиша ҳам умрӣаст бар сангаши зи дил
میزنم این شیشه هم عمریست بر سنگش ز دل
Тинати ойӣнау хосияти зоҳид яке аст
طینت آیینه و خاصیت زاهد یکی است
Токҷоҳои софии зоҳири баради зангаши зи дил
تاکجاها صافی ظاهر برد زنگش ز دل
Хомии фитрати дили моро ба доғи ваҳми сӯхт
خامی فطرت دل ما را به داغ وهم سوخت
эй худо оташ фитад дар олами нангаши зи дил
ای خدا آتش فتد در عالم ننگش ز دل
Ғунчаи мо бар тағофул то куҷо чӣанд бисот
غنچهٔ ما بر تغافل تا کجا چیند بساط
намерасад овози пой рафтани рангаши зи дил
میرسد آواز پای رفتن رنگش ز دل
Дар тилисми мо ва ман ҷаҳди нафас хӯн хӯрданаст
در طلسم ما و من جهد نفس خون خوردنست
Бар наме орад чаҳ созад ваҳшати лангаши зи дил
بر نمیآرد چه سازد وحشت لنگش ز دل
Шухии товуси ин гулшани бурун байза нест
شوخی طاووس اینگلشن برون بیضه نیست
Осмон барме кашад умрӣаст найрангаши зи дил
آسمان برمیکشد عمریست نیرنگش ز دل
Бо хирад гуфтам дарин маҳфил ки дорад офият
با خرد گفتم درین محفل که دارد عافیت
Гуфт онсозӣ ки натавон ёфт оҳангаши зи дил
گفت آن سازی که نتوان یافت آهنگش ز دل
Лайлии озод ва ин на хаймаи дом ваҳм кист
لیلی آزاد و این نُه خیمه دام وهم کیست
Аз фузулии ӣнқадар ман кардаам тангаши зи дил
از فضولی اینقدر من کردهام تنگش ز دل
Чун нафаси бедил чаҳ хоҳад ҷуз фиғон бардоштан
چون نفس بیدل چه خواهد جز فغان برداشتن
Он тарозуе ки бошад дар назари сангаши зи дил
آن ترازویی که باشد در نظر سنگش ز دل